TITANIC – The Musical
Story and Book by Peter Stone
Music and Lyrics by Maury Yeston
Dutch Translation by Daniël Cohen
Nederlandstalige speeltekst, bewerkt voor VOS Oisterwijk door Sjors Wijers
Personages
Bemanning en officieren:
- Kapitein E.J. Smith
- 1e Stuurman Wilhelmina Murdoch
- 2e Stuurman Charlotte Lightoller
- 3e Stuurman Herbert J. Pitman
- 4e Stuurman Joseph Boxhall
- Frederick Barrett, stoker
- Harold Bride, telegrafist
- Harriet Etches, Hofmeester 1e Klas
- Andrew Latimer, Steward/piccolo
- Florence Fleet, uitkijk
- Kwartiermeester Robert Hichens
- 1e Machinist Joseph Bell
- Wallace Hartley, bandleider
- Bricoux, musicus
- Taylor, musicus
- Stewardess Robinson
- Stewardess Hutchinson
- Piccolo
Eerste klas:
- J. Bruce Ismay
- Thomas Andrews
- Isidor Strauss
- Ida Strauss
- J.J. Astor
- Madeline Astor
- Benjamin Guggenheim
- Madame Aubert
- John B. Thayer
- Marion Thayer
- Jack Thayer, hun zoon
- George Widener
- Eleanor Widener
- Charlotte Cardoza
- J. H. Rodgers
- De Majoor
- Edith Corse Evans
Tweede klas:
- Charles Clarke
- Caroline Neville
- Edgar Beane
- Alice Beane
Derde klas:
- Kate McGowan
- Kate Murphey
- Kate Mullins
- Jim Farrell
- Frances Carlson
Akte een
Proloog
De scheepswerf HARLAND & WOLFF, 9 april 1912
NR 1A: “IN ELKE TIJD”
ANDREWS:
EEN WERK TE SCHEPPEN
DAT ZOWEL GIGANTISCH IS
ALS ONMOGELIJK
EEN GRAFMONUMENT
VOOR FARAO’S
GEMAAKT VAN LICHT
DIE DE MENSEN DRIJFT
TOT HET HOGERE…
TEMMEN DE NATUUR
STONEHENGE, HET PARTHENON, DE DUOMO
EN CHINA’S GROTE MUUR
DE BESTORMING VAN DE HEMEL
ZOALS ICARUS
VOOR ONS GEEN ZEPPELIN
VOOR ONS
EEN PARADIJS –
(HIJ haalt een schaalmodel van een schip tevoorschijn en bestudeert het)
ANDREWS:
MAAR: TE WATER!
EEN COMPLETE BESCHAVING!
GROOTS!
EN SNEL!
EN DE ESSENTIE
VAN TECHNISCHE PERFECTIE…
EN DE ESSENTIE
VAN TECHNISCHE PERFECTIE…
Scène 1
Southampton, Engeland. Woensdag 10 april, 1912. Aan de kade, en daarna aan boord van de R.M.S. Titanic.
(Een loopbrug met het opschrift “White Star Line” gaat diagonaal over het toneel en voert de coulissen in, naar een enorm schip dat zich ruwweg in de richting van het publiek bevindt. Als het licht opkomt zien we een jong bemanningslid –stoker FREDERICK BARRETT— afscheid nemen van zijn meisje. Hij kijkt met grote ogen richting zaal, naar waar de R.M.S Titanic ligt.)
NR 2: “WAT EEN GIGANT”
BARRETT:
NET EEN REUZEN STALEN STAD!
GROTER DAN OOIT GEBOUWD IS
STREKER DAN GOLIATH
EEN HEMELHOOG PALEIS
SCHITTEREND ALS EEN SPROOKJE
NET EEN DRIJVEND PARADIJS…
(tegen zijn MEISJE:)
NR 2A: “WACHT OP MIJ”
BARRETT:
NOG EEN WEEK OF TWEE
EN DAN KEER IK WEER.
(Telegrafist HAROLD BRIDE, 22, en uitkijk FLORENCE FLEET, 25, zijn opgekomen en zwaaien naar hun meisjes in de coulissen.)
| BRIDE: | FLEET & BARRETT: |
|---|---|
| WACHT OP MIJ, MIJN LIEFSTE | |
| NOG EEN WEEK OF TWEE | |
| EN DAN KEER IK WEER. | |
| WACHT OP MIJ, MIJN LIEFSTE | |
| NOG EEN WEEK OF TWEE | NOG EEN WEEK OF TWEE |
| EN DAN KEER IK WEER. | EN DAN KEER IK WEER. |
BARRETT:
Barrett, stoker van de Baltic.
FLEET:
Fleet, uitkijk van de Majestic.
HAROLD BRIDE:
Harold Bride, radio-officier bij Marconi’s Internationale Firma voor Draadloze Maritieme Communicatie.
NR 2B: “KIJK HAAR DAAR”
BARRETT, BRIDE & FLEET:
TORENHOOG –
WONDERMOOI –
NET EEN DROOM!
(Het licht op het toneel is feller geworden. Het wordt steeds drukker aan de kade. KAPTEIN EDWARD J. SMITH is opgekomen: een grijs-gebaarde gezagvoerder die, ook al spreekt hij met zachte stem, een vanzelfsprekende autoriteit en zelfverzekerdheid uitstraalt. Hij begroet de andere officieren die aan boord gaan: 1e stuurman WILHELMINA MURDOCH, 39, een Schot; 2e stuurman CHARLOTTE LIGHTOLLER, 38; Kwartiermeester ROBERT HICHENS, 23, uit Cornwall; HARRIET ETCHES, Hofmeester en ANDREW LATIMER, Steward: en ANDEREN.
BEMANNING & KAPTEIN:
EERSTE KEER
STRALEND WEER –
NET EEN DROOM!
WIL ZIJ UIT HAAR KETTING BREKEN
HAAR BOEG ALS EEN MES
WIL IEDERE GOLF DOORSTEKEN.
ZIJ VAART UIT
GROOT EN ZWAAR – ONGEHOORD!
EN IK MAG AAN BOORD VAN HAAR
NR 2C: “VRACHTINVENTARIS”
LATIMER:
ETCHES:
LIGHTOLLER:
ETCHES:
MORGEN, KAP’TEIN SMITH
LIGHTOLLER:
LATIMER:
ETCHES:
LATIMER:
HICHENS:
LATIMER:
HICHENS:
KAPITEIN SMITH:
MURDOCH:
MURDOCH:
STUUR DE LAATSTE LADING NAAR HET RUIM
GEEF HET SEIN:
DE BEMANNING EN DE STAF
LIGHTOLLER:
(Al het personeel op, samen met LATIMER die iedereen met naam en toenaam begroet.)
| BEMANNING & KAPTEIN: | LATIMER: |
|---|---|
| KIJK HAAR DAAR! | MORGEN, MENEER ANDREWS |
| WELKOM, MENEER ISMAY | |
| TORENHOOG – | MORGEN, MEVROUW ETCHES |
| MORGEN, MENEER PITMAN | |
| WONDERMOOI – | MORGEN, MENEER WHITELY |
| NET EEN DROOM! |
ETCHES:
| BEMANNING & KAPTEIN: | LATIMER: |
|---|---|
| GROTE REIS | MORGEN, JUFFROUW CRAWFORD |
| WELKOM, JUFFROUW HUTCHINSON | |
| EERSTE KEER | MORGEN, JUFFROUW ROBINSON |
| WELKOM, JUFFROUW BEECHAM | |
| STRALEND WEER – | MORGEN, MENEER WEIKMAN! |
| NET EEN DROOM! |
ETCHES:
122.000 pond vlees, vis en gevogelte, Titanic!
LATIMER:
40 ton aardappelen, 1100 pond marmelade, 37.000 flessen wijn, bier en spiritualiën, Titanic!
ETCHES:
55.000 porseleinen borden en 20.000 kristallen drinkglazen, Titanic!
LATIMER:
Vijf concertvleugels, merk Steinway, Titanic!
| BEMANNING & KAPTEIN: | LATIMER: |
|---|---|
| BIJNA TIJD | WELKOM, MENEER WIDGERY |
| MORGEN, MENEER FLEET | |
| ZIJ VAART UIT | MORGEN, MENEER HARTLEY |
| WELKOM, MENEER BRIDE | |
| GROOT EN SNEL | HOI, MENEER BARETT! |
| – ONGEHOORD! |
ALLEN:
(Nu komt J. BRUCE ISMAY op: eind veertig, Algemeen Directeur van de White Star Line, onberispelijk gekleed, donker haar en volle snor. Aan zijn zijde staat de ontwerper en scheepsbouwer THOMAS ANDREWS. Ze voegen zich bij Kapitein SMITH.)
NR 2D: “HET GROOTSTE BEWEGEND VOORWERP”
ISMAY:
ZAG U OOIT ZULK PRACHTIG WEER
ALS START VAN EEN REIS?
KAPITEIN SMITH:
DIT IS ECHT EEN UNICUM!
ISMAY:
ZAG U OOIT ZOIETS SNELS ALS DIT –
ONS DRIJVEND PALEIS?
ANDREWS:
ZIJ IS ECHT EEN UNICUM!
| ISMAY: | ANDREWS & SMITH: |
|---|---|
| DE DROOM | |
| DE DROOM | |
| DER MENSHEID: | DER MENSHEID: |
| TE HEERSEN OVER DE ZEE! | TE HEERSEN OVER DE ZEE! |
| ZIJ MAAKT | |
| ZIJ MAAKT | |
| HISTORIE! | HISTORIE! |
| DAT BRENGT VEEL EER | DAT BRENGT VEEL EER |
| MET ZICH MEE | MET ZICH MEE |
KAPITEIN SMITH:
Voor mij als schipper –
ANDREWS:
ISMAY:
ALLEDRIE:
KAPITEIN SMITH:
Mevrouw Lightoller, het inschepen van de passagiers kan beginnen.
NR 2E: “Pitmans (LIGHTOLLERS) Instructies # 1”
LIGHTOLLER:
(door een megafoon)
U GAAT DIRECT NAAR DE LOOPPLANK!
HOUDT AL UW REISPAPIEREN KLAAR
EN WACHT OP INSTRUCTIES!
(De DERDEKLAS PASSAGIERS komen op: immigranten uit Europa en het Midden-Oosten. De koffers die ze bij zich dragen zijn gemaakt van karton. Onder hen bevinden zich drie jonge Ierse meisjes, de DRIE KATES – McGOWAN, MURPHEY & MULLINS, en JIM FARRELL, een knappe Ier. Als ze het schip in het oog krijgen, slaakt KATE MULLINS een kreet van verwondering.)
KATE MURPHEY:
Jezus Maria en Jozef! Is dat een schip of een berg?
KATE McGOWAN:
En zo láng! We kunnen wel naar Amerika gaan lopen! Ik ben Katherine McGowan, maar iedereen noemt me Kate.
KATE MULLINS:
Mij ook! Kate Mullins.
KATE MURPHEY:
Drie keer is scheepsrecht! Kate Murphey –
(Ze geven een gilletje en omarmen elkaar.)
KATE MULLINS:
Drie Kates! Da’s vast geen toeval!
KATE McGOWAN:
Nee, dat is Iers.
KATE MURPHEY:
Reis jij in je eentje?
KATE McGOWAN:
Ik niet. Ik heb een vrijer. Zie je die mooie jongen daarachter? Met hem ga ik trouwen.
KATE MULLINS:
Oh? Wanneer dan wel?
KATE McGOWAN:
Zodra ik ‘em ontmoet heb.
NR 2F: “LAAT ME NU AAN BOORD # 1”
KATE McGOWAN:
DE DRIE KATES:
ALLE 3E KLAS PASSAGIERS:
DAAR IN AMERIKA
DAAR WACHT EEN NIEUW BESTAAN
WAT IK VERTEL IS DIT:
IK DACHT AAN JOU
TOEN IK AAN BOORD WOU GAAN!
ALLEN:
JA, IK MOCHT ERBIJ ZIJN!
BIJ DE EERSTE REIS!
NR 2G: “PITMANS (LIGHTOLLERS) INSTRUCTIES # 2”
LIGHTOLLER:
NAAR HET C-, HET D- EN HET E-DEK!
UW PLAATS VOOR DE LUNCH
RESERVEERT U NU BIJ ONZE PURSER!
(De TWEEDEKLAS PASSAGIERS komen op: middenstanders & petit bourgeois, waaronder EDGAR & ALICE BEANE, een middelbaar Amerikaans echtpaar uit het Mid-Westen, en CHARLES CLARKE samen met CAROLINE NEVILLE – beiden Brits, hij uit de middenklasse, zij van adel. Iedereen kijkt met open mond naar het schip.)
EDGAR BEANE:
DEED RECHT AAN WAT JE HIER ZIET!
WAT EEN SCHIP!
DAT ZIE JE MAAR ÉÉNMAAL!
EDGAR & ALICE, CLARKE & NEVILLE:
DIT ZIE JE MAAR ÉÉNMAAL!
CAROLINE NEVILLE:
(tegen CLARKE:)
DIE MISSEN WE NIET!
JA, DIE KANS DIE KRIJG JE MAAR ÉÉNMAAL!
ALLE 2E KLAS PASSAGIERS:
NR 2H: “LAAT ME NU AAN BOORD # 1”
2E KLAS PASSAGIERS:
VOOR DEZE REIS DOE IK HET GRAAG
DIT SCHIP ZO MAAGDELIJK –
IK MOET BIJ HAAR AAN BOORD!
HEEFT MEN EEN PLEK BEWAARD
SPECIAAL VOOR MIJ
DUS LAAT ME NU AAN BOORD!
ALICE BEANE:
ZIT STRAKS HET NEUSJE VAN DE ZALM!
IK WIL DAAR OOK EEN PLEK
DAARVOOR DOE IK EEN MOORD!
ALLEN:
DE TROTS VAN ELKE STAAT
ZE VAREN MEE
DUS LAAT ME NU AAN BOORD!
JA, IK MOET ERBIJ ZIJN!
BIJ DE EERSTE REIS!
LIGHTOLLER:
Eersteklaspassagiers met luxe-suites op de A- en B-dekken wordt nu verzocht aan boord te gaan!
(ALICE BEANE volgt LIGHTOLLER als hij de EERSTEKLAS PASSAGIERS gaat begroeten.)
EDGAR BEAN:
Alice, kom terug, –
ALICE BEAN:
Ik wil ze van dichtbij zien, Edgar –
(De EERSTEKLAS PASSAGIERS komen op. Allereerst zijn daar JOHN JACOB ASTOR, 47, en zijn zichtbaar zwangere vrouw, MADELEINE van 19. HARRIET ETCHES, 50, Hofmeester 1e klas, komt bij LIGHTOLLER staan.)
LIGHTOLLER:
TESAMEN MET ZIJN VROUW
ZOJUIST GEARRIVEERD
MET DE BOOTTREIN UIT WATERLOO STATION
MOGEN DOOR NAAR HUN LUXESUITE A-62!
NR 2I: “MEVROUW BEANE” [PARADE VAN DE 1E KLASSE]
ALICE BEANE:
DA’S JOHN JACOB ASTORS TWEEDE VROUW
PAS NEGENTIEN JAAR, HET SCHAAP,
MAAR ZÓ GELUKKIG MET D’R GLOEDNIEUWE ECHTGENOOT
DIE TOEVALLIG OOK MILJONAIR IS
EN OUDER IS DAN D’R VADER
TOEN KREEG ZE INENEN EEN DIKKE BUIK
TOEN HEBBEN ZE SNEL DE BENEN MOETEN NEMEN NAAR PARIJS
DOOR DE RODDELPERS
DIE VRÉÉSLIJKE RODDELPERS!
LIGHTOLLER:
Meneer en mevrouw Isidor Strauss worden verwacht in salon-suite B-55!
(ISIDOR & IDA STRAUSS, beiden achter in de zestig, komen nu op.)
ALICE BEANE:
HIJ EN ZIJN BROER ZIJN SAMEN DE EIGENAAR
VAN MACY’S WARENHUIS!
VAN MACY’S WARENHUIS!
NIET GEK!
EN HIJ ZAT IN HET HUIS VAN AFGEVAARDIGDEN
VIER JAAR LANG!
– ZE KWAKKELT NOGAL –
DAAROM GAAN ZE VAAK OVERWINTEREN
AAN DE FRANSE RIVIÈRA!
FRANSE RIVIÈRA!
LIGHTOLLER:
Meneer Benjamin Guggenheim en gezelschap vindt zijn speciale suite op het A-dek!
ALICE BEANE:
ZWEMT IN DE CENTEN
4500 DOLLAR VOOR DE LOUIS QUATORZE SUITE!
DAAR ZWELGT-IE LEKKER IN LUXE EN LUST
MET Z’N NIEUWSTE MAITRESSE
IS HET NIET ONEERLIJK?!
DA’S ECHT ONEERLIJK!
LIGHTOLLER:
Mevrouw Widener kan direct doorgaan naar de Promenade-suite B-51!
ALICE BEANE:
LIGHTOLLER:
Meneer John B. Thayer met vrouw en kind, Promenade-suite B-58!
ALICE BEANE:
LIGHTOLLER:
Mevrouw Charlotte Drake Cardoza, Suite B-54!
ALICE BEAN:
MAAR D’R STOND IN DE KRANT
DAT ZIJ DE DUURSTE SUITE HEEFT VAN HET SCHIP
DUS MAG ZE MET VEERTIEN KOFFERS VOL
EN EEN HUISAPOTHEEK
HAAR KUSSENS EN BEDDEGOED
EN MET VEERTIEN PEKINEZEN AAN BOORD
ZE MOET WEL IEMAND ZIJN!
LIGHTOLLER:
’T IS TIJD –
WIL IEDEREEN NU AAN BOORD GAAN?
NR 2J: OPENING – FINALE [“VAAR DOOR, TITANIC”]
ALLEN:
HET ANKER OP!
DE TROSSEN LOS!
DE VLAG IN TOP!
DE ZEE VERWACHT ONS NU!
ZAL ÉÉN GEBED OPGAAN:
O NOBEL SCHIP
DE HEMEL ZEGEN U!
LIGHTOLLER:
DE BEZOEKERS AAN WAL!
LAASTE KANS –
DE BEZOEKERS AAN WAL!
MURDOCH:
Ik rapporteer: dit schip is geladen en klaar om uit te varen!
KAPITEIN SMITH:
Loopbruggen neer, mevrouw Murdoch!
MURDOCH:
Loopbruggen neergelaten, kapitein!
KAPITEIN SMITH:
Sleepkabels vast!
MURDOCH:
Kabels zijn vast, sir!
KAPITEIN SMITH:
Alle trossen los!
MURDOCH:
Achtertrossen los! Voortrossen los! Achterspringen los!
KAPITEIN SMITH:
Sleep haar de haven uit, mevrouw Murdoch!
(De scène verandert naar: aan boord van de R.M.S. Titanic: het Kampanjedek op het achterschip.)
GEHELE ENSEMBLE:
MIJN SCHIP TITANIC!
EN BEHOUDEN VAART!
DOOR HET WATER GLIJDT
VOEL IK MIJ IN UW SCHOOT BEWAARD
(Tijdens het lied loopt een JONGETJE tussen de zangers door, spelend met zijn miniatuur zeilboot.)
GEHELE ENSEMBLE:
MIJN SCHIP TITANIC!
DOOR DE OPEN ZEE
WAAR UW HAVEN WACHT
VAAR IK MET U MEE!
VAAR IK MET U MEE!
(Terwijl de scène begint te veranderen, komt er beneden, aan de kade, een Amerikaan oprennen: FRANCES CARLSON, met in elke hand een grote koffer.)
CARLSON:
Wacht! Ho! Niet wegvaren! Mijn auto had panne! Doe open! Doe onmiddellijk open! Ik heb het hele dorp verteld dat ik mee zou varen op de Titanic! Iedereen zal me nu uitlachen! Dit gelóóf je toch niet! Waarom kan ik nou nóóit es een keer geluk hebben …?
Scène 2
De brug van het schip, en later: ketelruim nr. 6. Donderdag 11 april.
(De brug, op het sloependek, bevat het roer en een telefoon. Als het licht opkomt zien we KAPITEIN SMITH, de stuurlieden MURDOCH, LIGHTOLLER, en, aan het roer, Kwartiermeester HICHENS. Er wordt vier glazen geslagen.)
NR 3: “WOLF ROCK”
MURDOCH:
KAPITEIN SMITH:
Dank u, mevrouw Murdoch. En onze huidige koers?
MURDOCH:
KAPITEIN SMITH:
Recht zo die gaat, Kwartiermeester.
HICHENS:
KAPITEIN SMITH:
Mevrouw Lightoller, onze huidige snelheid?
LIGHTOLLER:
KAPITEIN SMITH:
Blijf op 19 knopen, Mevrouw Murdoch.
MURDOCH:
(Zij gaat naar de telefoon)
Ketelruimtes 1 tot en met 6 – hou de schroeven op 68 omwentelingen.
(ISMAY komt pontificaal de brug binnenvallen, gevolgd door HARRIET ETCHES, 50, Hofmeester 1e Klasse, die een fles champagne met glazen draagt.)
ISMAY:
E.J.! Nu we officieel zijn uitgevaren, is een kleine viering wel op z’n plaats, dacht ik zo.
KAPITEIN SMITH:
Het spijt me, meneer Ismay. Alcohol is verboden bij mij op de brug. Dat is u toch bekend, mevrouw Etches?
ETCHES:
Mij wel, meneer.
ISMAY:
Strict gesproken, E.J., is dit natuurlijk mijn brug.
KAPITEIN SMITH:
Niet op zee, meneer Ismay.
ETCHES:
Het spijt me vreselijk, sir – de champagne is totaal verschaald, helaas. Deze kan ik u met geen mogelijkheid serveren. Wenst u een andere fles, meneer Ismay?
ISMAY:
Ach, nee – laat maar schieten.
ETCHES:
Dank u, meneer. En nogmaals mijn verontschuldigingen.
KAPITEIN SMITH:
U bedankt, mevrouw Etches.
(ETCHES gaat af.)
ISMAY:
Wel, enfin – mét of zonder champagne, toch wil ik een toast uitbrengen op ons schip: de Royal Mail Steamer Titanic – bijna driehonderd meter lang, en groter, luxueuzer en veiliger dan welk schip uit de historie ook.
(ANDREWS komt op, zoals altijd met zijn blauwdrukken onder de arm.)
Andrews, mooi, daar ben je. Ik wilde juist ons drieën feliciteren met onze magnifieke bijdrage aan de twintigste eeuw.
(heft nogmaals zijn lege glas)
Mijne heren, een toast! Op de Vooruitgang!
KAPITEIN SMITH:
Wilt u ons nu excuseren, meneer Ismay? Onze plicht roept –
ISMAY:
Zeg eens, E.J. – wat is onze huidige snelheid?
KAPITEIN SMITH:
Negentien knopen, meneer Ismay.
ISMAY:
Werkelijk? Ik had sneller verwacht, nu we op open zee zijn. Dinsdagmiddag wil ik beslist in New York zijn. Andrews, luister: als we in zes dagen willen oversteken, moeten we tweeëntwintig knopen per uur lopen, is het niet? U bent de expert – denkt u dat de Titanic deze snelheid haalt?
ISMAY:
(ziet ANDREWS een blik werpen naar SMITH)
Kom, kom, Andrews, u heeft deze schuit ontworpen – halen we die snelheid ja of nee?
ANDREWS:
Tweeëntwintig? Ja, dat zou moeten kunnen. Misschien zelfs drieëntwintig, met wat moeite … maar –
ISMAY:
Uitstekend! Dat doet me groot genoegen!
ANDREWS:
– maar – dit is een eerste reis. Het is dan gebruikelijk om rustiger te varen.
ISMAY:
Verdomme – dit is onze enige kans om de voorpagina’s te halen! Deze eerste reis zal legendarisch worden, als het aan mij ligt! Dus graag een direct antwoord, vrind – wanneer kunnen we op topsnelheid gaan?
ANDREWS:
Zodra de kapitein dit beveelt, meneer.
ISMAY:
Dan zullen we hem moeten overhalen, nietwaar?
KAPITEIN SMITH:
(na een tel)
Het toeval wil, meneer Ismay, dat ik op het punt stond dat commando te geven toen u binnenkwam. Mevrouw Murdoch – voer onze snelheid op tot twintig knopen.
MURDOCH:
Twintig knopen, aye-aye, kapitein.
(MURDOCH richting telefoon en belt.)
ISMAY:
Twintig knopen. Hmm, het is een beginnetje, zal ik maar zeggen. Heren – ga zo door.
(Hij draait zich om en gaat af)
KAPITEIN SMITH:
Let op uw kompas, meneer Hichens – u raakt van koers.
HICHENS:
Ik dacht het niet, sir –
KAPITEIN SMITH:
Spreek me niet tegen, man! Als ik zeg dat je van koers raakt dan is dat goddomme zo!
(De scène wisselt naar: Ketelkamer nr. 6 op het [laagstgelegen] Koebrugdek. Hier bevinden zich drie stoomketels. DRIE STOKERS, waaronder FREDERICK BARRETT, gooien met schoppen de kool in de vlammen. De telefoon gaat en wordt opgenomen door BARRETT.)
MURDOCH:
Schroeven opvoeren tot 71, meneer Barrett –!
BARRETT:
71? Met permissie, mevrouw Murdoch, is het niet een tikkie te vroeg voor –?
MURDOCH:
De kapitein beveelt, meneer Barrett! Dus als u geen bezwaar heeft –
BARRETT:
Het is zijn schip. 71 kan-ie krijgen. Maar ik zeg het eerlijk, mevrouw Murdoch, als dit mijn schip was, liet ik ‘r nooit meteen zo snel gaan.
(MURDOCH hangt op.)
NR 6: “BARRETTS LIED”
BARRETT:
MAAR ÉÉN DING BLIJKT ALWEER:
HET VUILE WERK KOMT ALS VANOUDS
OP ÓNZE SCHOUDERS NEER
MAAR NIEMAND HOORT OF ZIET JE
HOE NIEUW DIT WONDERSCHIP OOK LIJKT –
HET BLIJFT HET OUWE LIEDJE …
(Terwijl de STOKERS kolen beginnen te scheppen)
HOU DE KETEL HEET
GOOI EEN SCHEP IN DE OVEN DIE KOLEN VREET
EN DE LUCHT IN JE LONGEN VERKOOLT COMPLEET
ONDER WOLKEN VAN STOF EN STOOM EN ZWEET …
DIE ALLE MACHINES DRAAIEN LAAT
DAT JAAGT DE MENSEN ONDERGRONDS
OP ZOEK NAAR KOOL –
STEEDS WEER …
VAN LEICESTERSHIRE EN NOTTINGHAM
DAAR SNAKTE JE NAAR FRISSE LUCHT
EN STIERF JE ZIEL
STEEDS MEER …
EN VLUCHTTE ZO VER ALS IK KON
IK RENDE NAAR ZEE
WAAR WÉÉR EEN ZWAAR LEVEN BEGON –
BIJ DE STOOMTURBINES VAN TWEEHONDERD TON!
TUSSEN WOLKEN EN WIND, DAAR BEN JE VRIJ!
MAAR NIEMAND ONTSNAPT AAN DE MIJN
VOOR ZWETEN IN EEN KETELHUIS
WEL ZEVEN DEKKEN LAGER DAN
EEN TERE DAMESVOET
BEGRAVEN IN STAAL EN IN CHROOM
DE OVENS AAN BOORD
VERBRANDEN JE DROMEN TOT STOOM
EN GEEN MENS HOUDT DEZE MACHINES IN TOOM …
BRULT DE BAAS IN JE OOR
EN DE GIGANTISCHE SCHROEVEN
DIE PLOEGEN MAAR DOOR
ALLE KETELS KOKEN AL VEEL TE FEL
MAAR HET SCHIP MOET SNELLER! DAT IS HET BEVEL!
ECHT WAAR!
(Blackout. De scène wisselt.)
Scène 3
Het “D”-dek: een tweedeklas promenadedek met zicht op de eersteklas eetsalon. Donderdag 11 april.
(Downstage: de eersteklas eetsalon. Upstage: een enorme patrijspoort, waarachter zich het tweedeklas promenadedek bevindt. EDGAR & ALICE BEANE komen op, upstage. Zij leest een brochure over het schip. Ze blijft stilstaan en probeert door de patrijspoort naar binnen te gluren.)
NR 7: “GLINKA 1”
ALICE BEANE:
WAT EEN ZAAL!
MENS, WAT MOOI!
HIER EET DE EERSTE KLASSE!
Dit is de eetsaloon. (worstelt met de Amerikaanse uitspraak)Saloon-?
EDGAR BEANE:
Kom, Alice, ze willen dat we opsodemieteren naar onze eigen saloon –
ALICE BEANE:
Niet zo vulgair, Edgar! Heb je net John Jacob Astor zien lopen? Hij lijkt precies op z’n foto!
EGDAR BEANE:
Dat doe jij ook.
ALICE BEANE:
Oh, is het niet opwindend! Iedereen die maar een béétje miljonair is, zit samen met ons op dit schip! We kunnen gewoon met ze babbelen!
(zingt)
JIJ VERTELT
ALLES VAN
JOUW IJZERWARENWINKEL!
EDGAR BEANE:
Ik denk niet dat er veel gebabbeld gaat worden, Alice. Tweedeklas heikneuters zoals wij houwen ze liefst zo vér mogelijk van zulke lui daar.
ALICE BEANE:
Maar wat héb je d’r dan aan, als je op hetzelfde schip zit en niet met ze mag praten? Het is al erg genoeg dat ze ons in zo’n pietepeuterige hut gepropt hebben met twee van die belachelijk kleine bedjes boven mekaar–
EDGAR BEANE:
Bij mij beneden is nog plaats genoeg…
ALICE BEANE:
Beheers je, Edgar! Nou, ik zal je dit zeggen: ik kóm daarbinnen. Als is ‘t het láátste wat ik doe: ik kóm daarbinnen.
EDGAR BEANE:
Verdomme, Alice!
ALICE BEANE:
Niet zo vulgair, Edgar!
EDGAR BEANE:
Binnen willen ze ons niet. Ze willen dat we hierbuiten blijven. Waar we horen. Da’s het enige waar we voor betaald hebben en meer krijgen we niet.
(gaat af)
ALICE BEANE:
(tegen zichzelf)
Nou, dat zullen we nog wel es zien.
(Terwijl ze hem volgt, het toneel af, komen CHARLES CLARKE & CAROLINE NEVILLE op. Zij kan evenmin de verleiding weerstaan om even door de partijspoort naar binnen te kijken.)
NR 7A: “GLINKA 2”
CAROLINE NEVILLE:
ACHTER GLAS:
EERSTE KLAS
’T IS NET EEN GROTE VISKOM…
CHARLES CLARKE:
Ja, maar dan alleen voor hele rijke vissen …
CAROLINE NEVILLE:
Natuurlijk zijn ze rijk, lieveling - dat zijn álle Amerikanen. En ik wéd dat ze aan tafel over precies dezelfde dingen zwetsen als mijn vader altijd deed. Investeren, speculeren, een nieuwe markt veroveren - je kent het wel.
CHARLES CLARKE:
Niet helemaal. De enige markt waar mijn vader verstand van had, was ons groente- en fruitstalletje op de hoek. Ja, Caroline, ik hád je gewaarschuwd: weglopen met mij wordt nog een educatieve ervaring!
CAROLINE NEVILLE:
WAT EEN SCHOK!
VOOR HET EERST
REIS IK PER TWEEDE KLASSE!
Oh, Charles, ik vind het zálig als je sarcastisch doet. Dan voelt het net of we getrouwd zijn.
CHARLES CLARKE:
Logisch, we wáren bijna getrouwd. Als die snobistische vader van jou ons niet dwars had gezeten. Maar zodra we in Amerika zijn, gaan we linea recta naar het stadhuis.
CAROLINE NEVILLE:
Lieveling, gezien onze accommodatie aan boord, denkt iedereen alláng dat we getrouwd zijn.
CHARLES CLARKE:
Je weet, ik had met liefde aparte hutten geboekt, als ik die had kunnen betalen.
CAROLINE NEVILLE:
Ja, maar aparte hutten wil ook zeggen: aparte bedden, Charles.
CHARLES CLARKE:
Tsja, helaas – dus moeten we het maar doen met wat we hebben, hè? Of denk je dat we nu eeuwig zullen branden in de hel?
CAROLINE NEVILLE:
Maak je geen zorgen, lieveling, in Amerika is het absoluut geen doodzonde.
CHARLES CLARKE:
Wat niet?
CAROLINE NEVILLE:
Zuinig zijn.
(Ze lopen lachend af. Nu komt Hofmeester 1e klas ETCHES op, gevolgd door zijn collega ANDREW LATIMER)
NR. 8: “WAT EEN BIJZONDERE EEUW”
ETCHES:
ER IS GEBELD VOOR HET DINER
DE GASTEN DIE NADEREN
DE CREME DE LA CREME IS WEER PRESENT
UW PLICHTEN ZIJN DUIDELIJK
DOE ALLES CORRECT EN EFFICIËNT
EN DE OCEANIC
OLYMPIC EN MAJESTIC
ELKE WENS VAN HEN IS EVIDENT:
MEVROUW STRAUSS
WIL HAAR SAUS
MET EEN SNUFJE MUSKAAT
BRENG HET HEET
WANT U WEET:
ANDERS WORDEN ZE KWAAD
WAAROM ZIJN ZE ANDERS RIJK?
DIE KLASSE BEWIJZEN WIJ NU EER
IN WEZEN IS DE MENS GELIJK
VOOR GOD DE HEER –
TOCH ZIJN ZIJ HET EEN TIKKELTJE MÉÉR
VANAF DE SOEP TOT HET DESSERT
DE CULINAIRE MILJONAIR
LET OP! DAAR KOMT MEN AAN –
(De scène wisselt naar: de Eersteklas Eetsalon, het luxueus en overdadig ingerichte scheepsrestaurant. In het midden staat de grote “Kapiteinstafel”, met twee kleinere tafels links en rechts. Aanwezig zijn de Eersteklas Passagiers. Het BEDIENEND PERSONEEL deelt glazen met champagne uit voordat het diner geserveerd wordt.)
EERSTEKLAS PASSAGIERS:
DAT OOIT DE ZEE BEVOER
VAN DE STEVEN TOT HET ROER
EERSTEKLAS VROUWEN:
PARKET OP ELKE VLOER
EERSTEKLAS VROUWEN & MANNEN:
DE GORDIJNEN VAN VELOURS
| KOOR A: | KOOR B: |
|---|---|
| BIJZONDER DÉCOR – | OH WAT EEN SCHIP! |
| BIJZONDER COMFORT – | OH WAT EEN TRIP! |
| BIJZONDER UNIEK – | OH WAT EEN SCHIP! |
| DIE NIEUWE TECHNIEK DIE HIER ZIT! |
EERSTEKLAS PASSAGIERS & PERSONEEL:
EERSTEKLAS MANNEN:
ZO DUN EN TRANSPARANT!
EERSTEKLAS MANNEN & VROUWEN:
WAARMEE JE ZACHT OP DE GROND LANDT!
ZIJN WERKELIJK FRAPPANT!
BRILJANT!
EERSTEKLAS PASSAGIERS & PERSONEEL:
ETCHES:
LINKS EN RECHTS
MOGEN SLECHTS
GASTEN VAN DE KAP’TEIN
ZET DE CHIQUE
NAAST DE CHIQUE
DAT VINDEN ZE FIJN
ZIJN ONS WELBEKEND
DIE HOUDEN WE GRAAG CONTENT
WE ANTICIPEREN ELKE GRIL
EN ZO SMEREN
– DAMES, HEREN –
WIJ HET RADERWERK
ZONDER ONS VALT HET ALLEMAAL STIL
VOORTDUREND IN EEN GOED HUMEUR
ZO BRENGEN ZIJ EEN BEETJE KLEUR
IN HEEL ONS GRIJS BESTAAN!
EERSTEKLAS MANNEN:
IS JE REINSTE BAGATEL
WIJ BOUWEN EEN MONOPOLIE
DOOR EEN TRUST OF EEN KARTEL
EERSTEKLAS VROUWEN:
HAD EEN ÉNIG BAL ERNA
ETCHES:
Voor nog een beetje “oh-la-la!”
EERSTEKLAS PASSAGIERS:
| KOOR A: | KOOR B: |
|---|---|
| BIJZONDER GESPREK – | WAT EEN GESPREK! |
| BIJZONDERE PLEK – | OH WAT EEN PLEK |
| WE DOBBEREN VOORT – | SAMEN AAN BOORD |
| EN IEDEREEN HOORT WAAR HIJ ZIT | |
| OH WAT EEN BIJZONDERE TIJD – | |
| WAT EEN BIJZONDERE PLAATS – | |
| WAT EEN BIJZONDERE EEUW – |
ETCHES & PERSONEEL:
EN ANTIEKE HONGAARSE KANDELAARS –
GELEERDEN DIE MAKEN “CELLOFAAN”
OH WAT EEN BIJZONDERE EEUW –
ALLEN:
(Tijdsprong.)
LATIMER:
Het diner van donderdag 11 april wordt nu geserveerd in de Eersteklas Eetsalon!
WIDENER:
Ik weet nog goed… Mijn man George was voor zaken in India. Hij had daar een bijzonder avontuur meegemaakt. Midden in de nacht werd hij plotseling gewekt door een enorm kabaal. Duizenden mensen stonden voor zijn hotel!
ISMAY:
E.J.! Heb je ooit zoveel eminente Amerikanen op één schip gehad? De meesten kende je al, neem ik aan. En mevrouw Aubert, die kent iedereen natuurlijk.
KAPITEIN SMITH:
Uiteraard. Welkom aan boord. Mevrouw Aubert, u wordt langzamerhand een vertrouwd gezicht op het Atlantische traject.
AUBERT:
Inderdaad, dit is al mijn vierendertigste oversteek.
ISMAY:
E.J.! Vertel onze gasten eens hoeveel zeemijl we gisteren afgelegd hebben.
KAPITEIN SMITH:
484, meneer Ismay.
ISMAY:
En? Tevreden?
KAPITEIN SMITH:
Ja, zeker wel. Beter dan ik verwacht had, voor een eerste dag.
ISMAY:
Dan wed ik dat we het vandaag nóg beter zullen doen.
(MURDOCH, de 1e Stuurman, is binnengekomen en loopt op KAPITEIN SMITH af; de muziek stopt.)
MURDOCH:
Mijn verontschuldigingen, kapitein. Meneer Hichens zou graag zijn koers weten.
KAPITEIN SMITH:
Snelheid opvoeren tot 21 knopen, mevrouw Murdoch, en zeg tegen meneer Hichens dat hij de koers stelt op west-noordwest, 2-9-2 graden.
MURDOCH:
Dat is de noordelijke route, sir.
KAPITEIN SMITH:
Dat is me bekend, mevrouw Murdoch. (werpt een blik naar ISMAY)Zo besparen we brandstof én tijd. Op z’n minst drie uur.
ISMAY:
Zo! Drie uur! Chapeau, E.J.!
(Terwijl MURDOCH afloopt, komt de LATIMER opnieuw op. De EERSTEKLAS PASSAGIERS bevriezen in de tijd.)
LATIMER:
Het diner van vrijdag 12 april wordt nu geserveerd in de Eersteklas Eetsalon!
(Het is nu de volgende dag: vrijdag 12 april. HARTLEY en het orkestje gaan door met spelen.)
WIDENER:
Maar dat was nog niets vergeleken met zijn reis naar Zuid-Afrika! Hij vertelde me dat hij daar midden in de nacht werd opgeschrikt door een kudde olifanten. Ze kwamen recht op zijn rijtuig af!
ISMAY:
E.J.! Iedereen is reuze benieuwd naar het aantal mijlen van gisteren.
KAPITEIN SMITH:
519, meneer Ismay.
ISMAY:
Véél beter!
(Radio-officier HAROLD BRIDE is binnengekomen en staat naast KAPITEIN SMITH; de muziek stopt.)
BRIDE:
Euh – neemt u me niet kwalijk dat ik u stoor bij uw maal, kapitein –
KAPITEIN SMITH:
En wie voor de duivel bent u?
BRIDE:
Tweede marconist Bride, sir. Van Marconi’s Internationale Firma voor Draadloze Maritieme Communicatie en Radiotelegrafie? Limited?
KAPITEIN SMITH:
Wat wilt u, meneer Bride?
BRIDE:
Een bericht, sir. Van de lijnboot Rappahannock vier dagen voorbij Halifax. Ze zendt een ijswaarschuwing -
KAPITEIN SMITH:
(trekt haastig het papier uit zijn handen)
Dank u, meneer Bride, lezen kan ik zelf.
BRIDE:
Natuurlijk. Ik bedoel, aye-aye - sir -
(Hij loopt gegeneerd weer weg. LATIMER verschijnt weer. De EERSTEKLAS PASSAGIERS bevriezen in de tijd.)
LATIMER:
Het diner van zaterdag 13 april wordt nu geserveerd in de Eersteklas Eetsalon!
(Het is de volgende dag: zaterdag 13 april. HARTLEY en de andere muzikante gaan door met spelen.)
WIDENER:
Maar het allermooiste verhaal van George komt nog! Tijdens een reis door Afrika werd zijn trein plotseling tot stilstand gebracht. Voor hem stond een complete kudde wilde dieren, en George, die natuurlijk nergens bang voor is-
AUBERT:
(onderbreekt haar)
Mevrouw Astor, u was voor het eerst in Europa, nietwaar?
J.J. ASTOR:
Maar niet voor het laatst, mevrouw Aubert, zeker niet voor het laatst.
AUBERT:
En hoe heeft u Parijs gevonden, mevrouw Astor?
MADELEINE ASTOR:
Oh, gelukkig heel makkelijk. Jake wist precies waar het lag.
(LIGHTOLLER is opgekomen en gaat naar KAPITEIN SMITH toe. De muziek stopt.)
LIGHTOLLER:
Pardon, kapitein -
KAPITEIN SMITH:
Ja, mevrouw Lightoller?
LIGHTOLLER:
Heeft u nog instructies, sir, wat betreft onze huidige snelheid?
KAPITEIN SMITH:
Handhaaf 21 knopen, mevrouw Lightoller.
LIGHTOLLER:
21 knopen. Goed, kapitein.
(gaat af)
ISMAY:
21 knopen? Kom, kom, E.J. Ik heb deze heren beloofd dat we dinsdagavond vóór het donker in New York zullen zijn. Op deze manier halen we dat nooit!
KAPITEIN SMITH:
(geïrriteerd)
Op dit moment kunnen u noch ik daar een uitspraak over doen, meneer Ismay.
(staat op van tafel)
Wilt u me excuseren? Eet u rustig verder.
WIDENER:
Ach, gaat u ons al verlaten, kapitein?
KAPITEIN SMITH:
Helaas, mevrouw Widener. Liever bleef ik hier, met zoveel charmante dames - maar… mijn plichten op de brug, begrijpt u. Men heeft mij nodig. Mijn verontschuldigingen.
(gaat af.)
NR 9: “WAT EEN BIJZONDERE EEUW” (CODA)
DE MAJOOR:
EERSTEKLAS MANNEN:
| EERSTEKLAS MANNEN & VROUWEN: | ETCHES & PERSONEEL: |
|---|---|
| BIJZONDERE MAN, DE KAPITEIN | |
| BIJZONDERE MAN, DE KAPITEIN | |
| BIJZONDERE MAN, DE KAPITEIN | BIJZONDERE MAN |
| DE KAPITEIN | |
| BIJZONDERE KAPITEIN | BIJZONDERE MAN! |
EERSTEKLAS PASSAGIERS:
(gesplitst koor)
| BIJZONDER GESPREK – | WAT EEN GESPREK! |
| BIJZONDERE PLEK – | OH WAT EEN PLEK |
| WE DOBBEREN VOORT – | SAMEN AAN BOORD |
(samen)
WAT EEN BIJZONDERE PLAATS –
EERSTEKLAS PASSAGIERS, ETCHES & PERSONEEL:
IS DIT!
LATIMER:
Dessert en koffie met likeur wordt nu geserveerd in het Café Parisien!
(De scène wisselt)
Scène 4
De brug. Zaterdagmiddag, onmiddellijk na de vorige scène.
(MURDOCH voert het commando. LIGHTOLLER staat aan het roer. KAPITEIN SMITH komt op.)
NR 10: “OP DE BRUG”
KAPITEIN SMITH:
Wat is onze positie, mevrouw Murdoch?
MURDOCH:
VIJFENVEERTIG-VIJFTIG WESTERLENGTE, KAPITEIN
KAPITEIN SMITH:
En de temperatuur van de zee, mevrouw Lightoller?
LIGHTOLLER:
OMLAAG NAAR TWEE GRADEN ONDER NUL, SIR
MURDOCH:
(overhandigt hem een bericht)
Een ijswaarschuwing van de Coronian.
KAPITEIN SMITH:
Alweer?
MURDOCH:
Er is een forse ijsberg gesignaleerd – 41 bij 50 noorderbreedte, 49 bij 52 westerlengte.
KAPITEIN SMITH:
Plot de positie op de kaart aan de hand van de eerdere berichten.
(bestudeert het bericht weer)
MURDOCH:
Hij ligt precies op onze nieuwe route, sir -
KAPITEIN SMITH:
Kom, kom. Daar ligt minstens 60 mijl tussen.
MURDOCH:
Maar toch -
KAPITEIN SMITH:
Vooruit - gewoon een kwestie van scherp opletten, hm? En Murdoch - voer onze snelheid op tot 22 knopen.
MURDOCH:
22, kapitein?
KAPITEIN SMITH:
Ja. Laten we in vredesnaam zorgen dat meneer Ismay niet meer op onze brug verschijnt.
MURDOCH:
Jawel, sir.
(pakt de telefoon)
Machinekamer –de snelheid van de schroeven opvoeren tot 78 omwentelingen.
KAPITEIN SMITH:
Als ik me niet vergis, mevrouw Murdoch, was u nog maar vijfentwintig toen u uw kapiteinsdiploma haalde - de jongste uit de historie van de White Star Line. En ook de eerste vrouw. Toch staat u nog hier, op andermans schip. Waar wacht u op, mevrouw Murdoch?
MURDOCH:
De kapitein van een schip draagt een zware verantwoordelijkheid, sir.
KAPITEIN SMITH:
Iedere minuut, mevrouw Murdoch.
MURDOCH:
Ik weet niet zeker of ik daartegen opgewassen ben.
KAPITEIN SMITH:
De gezagvoerder van een schip weet alles zeker, mevrouw Murdoch. Zelfs wanneer hij twijfelt. Zo weet ik zeker dat dit mijn laatste overtocht zal zijn.
MURDOCH:
(verrast)
Kapitein?
KAPITEIN SMITH:
Na 43 dienstjaren vond ik het hoog tijd met pensioen te gaan. Dat heb ik de Directie ook meegedeeld. Maar - ze hebben me overgehaald om deze reis nog voor ze te maken. Mijn vrouw was zeer teleurgesteld, uiteraard. Maar hoe had ik kunnen weigeren? Neemt u het over, mevrouw Murdoch.
(gaat af)
NR 11: “KAPITEIN TE ZIJN”
MURDOCH:
VAN ELKE STAND
AL DEZE LEVENS
HOU JIJ IN JE HAND
REDDER IN NOOD
JIJ HOUDT DE MACHT
OVER LEVEN EN DOOD
OVER LEVEN EN DOOD …
Scène 5
Het Middendek (“F”-dek): de Derdeklas eetzaal.
(In groot contrast met de Eersteklas Eetsalon staan hier alleen wat simpele houten stoelen en tafels, zonder verder enige vorm van decoratie. Dezelfde dag, later op de middag. Aan de tafels zitten verschillende DERDEKLAS PASSAGIERS van allerlei nationaliteiten, waaronder KATE McGOWAN, KATE MURPHEY, KATE MULLINS en JIM FARRELL.)
ETCHES:
Attentie, derdeklas passagiers: het is niet toegestaan om voedsel mee te nemen naar de hutten beneden.
KATE MULLINS:
(tegen de hofmeester)
Waarom dan wel niet?
ETCHES:
Dat trekt ratten aan.
KATE MURPHEY:
Rátten? Op een gloednieuw schip?
ETCHES:
Die zijn altijd als eerste aan boord.
KATE McGOWAN:
Ach, van mij mogen ze best een hapje mee-eten. Ik laat zóveel op m’n bord liggen - daar kan mijn hele familie een week van eten. En we krijgen het allemaal voor niks!
JIM FARRELL:
Voor niks? Word ‘s wakker, meid! Zestig shilling dokken we voor deze reis. En wat krijg je d’r voor? Fijne lakens, elektrisch licht - allemaal onzin!
KATE McGOWAN:
Vind je dat, Jim Farrell? Nou, als ik eenmaal in Amerika woon, neem ik licht, lakens en nog een hele hoop meer! Plus een badkuip, helemaal voor mezelf alleen. Ik ben net als de vogeltjes: op weg naar boven!
NR 12: “KAMENIERSTER”
KATE McGOWAN:
IK WOR’ LATER HÉÉL BEROEMD
NIET MEER ZOMAAR ‘KATE MCGOWAN’
NEE – IK WORD ‘MEVROUW’ GENOEMD
IN EEN KOFFER VAN KARTON
SLEEP ZE NAAR DIE NIEUWE WERELD DAAR
AL MIJN GROOTSE PLANNEN
MAAK IK WAAR …
Deze Kate krijgt een échte betrekking – let maar op!
KATE MULLINS:
Deze ook!
KATE MURPHEY:
En dat is drie!
KATE McGOWAN:
HEERLIJK SJIEK IN AMERIKA
IN AMERIKA IS ELKE STRAAT VAN GOUD
KATE MURPHEY:
WARM GEZIN IN AMERIKA
IN AMERIKA HEEFT NIEMAND HET NOG KOUD
KATE MULLINS:
ÉN EEN BAAN IN AMERIKA
IN AMERIKA IS WERK VOOR JONG EN OUD
KATE McGOWAN:
DAT VOND IK OP DE KAART
KATE MURPHEY:
DAT VOND IK OP DE KAART
KATE MULLINS:
NAAR “ALBUQUERQUE”[EL-BER-KJOE-KJOE]
WANT IK HOOP DAT DIE MISSCHIEN
OP DUBLIN LIJKT.
DE DRIE KATE´S:
JA, IK HOOP DAT IK ER KOM
AL MIJN VURIGE GEBEDEN VOOR EEN BETER LEVEN
ZULLEN DAAR DAN UIT GAAN KOMEN…
| MAN 1: | KATE McGOWAN: |
|---|---|
| IK WOR’ EEN GOEIE METSELAAR … | |
| EEN METSELAAR … | JA, DÁÁR IS NOG HOOP … |
MURPHEY & McGOWAN:
IN AMERIKA
| IS ELKE STRAAT VAN GOUD | IN AMERIKA |
| IS ELKE STRAAT VAN GOUD | |
| VROUW 1: | DE DRIE KATE’S: |
| IK WIL EEN EIGEN KLEDINGZAAK… | |
| EEN KLEDINGZAAK… | JA, DÁÁR IS NOG HOOP … |
MURPHEY & McGOWAN:
IN AMERIKA
| HEEFT NIEMAND HET MEER KOUD | IN AMERIKA |
| HEEFT NIEMAND HET MEER KOUD |
ALLEN:
WACHT MIJN BELOOFDE LAND
JA, IK HOOP DAT IK ER KOM
AL MIJN VURIGE GEBEDEN VOOR EEN BETER LEVEN
ZULLEN DAAR DAN UIT GAAN KOMEN…
VROUW 2:
GRIJP M’N KANS IN AMERIKA
GA IN ZAKEN EN DAN WOR’ IK STINKEND RIJK …
MAN 2:
KRIJG RESPECT IN AMERIKA
IN AMERIKA IS IEDEREEN GELIJK …
ALLEN:
EÉN ZONDER RANG OF STAND
KATE McGOWAN:
DE DRIE KATE’S:
KATE MURPHEY:
| KATE McGOWAN en KATE MULLINS: | ALLEN: |
|---|---|
| NA BELLA VITA | AH … |
| NEGLI STATI UNITI … |
ALLEN :
AL MIJN VURIGE GEBEDEN VOOR EEN BETER LEVEN
ZULLEN DAAR DAN UIT GAAN KOMEN…
| ALLEN: | DE DRIE KATE’S, FARRELL: |
|---|---|
| IK WIL EEN NIEUWE KANS | IK WIL EEN NIEUWE KANS … |
| VOOR ONS | JA, DÁÁR IS NOG HOOP … |
MAN 3 en VROUW 3:
AMERIKA, JE STRATEN ZIJN
| VAN GOUD … | AMERIKA, JE STRATEN ZIJN |
| VAN GOUD … |
MAN 4 en VROUW 4:
VAN GOUD …
KATE McGOWAN:
VROUW 2:
MAN 1:
ALLEN:
KATE McGOWAN:
BETER VOOR JE LEGE MAAG
BETER LAND VOOR DE BABY
DIE IK DRAAG …
Scène 6
De brug.
(LIGHTOLLER en MURDOCH zijn op hun post, de laatste aan het roer. ANDREWS maakt aantekeningen.)
ANDREWS:
Het wordt verrekte koud, vindt u ook niet, mevrouw Lightoller?
LIGHTOLLER:
Ja. Het voelt eerder als februari dan als april.
(ISMAY komt op)
ISMAY:
Ah, Andrews! Daar ben je! Ik heb je overal lopen zoeken. Ik wil je mening - hoe vind je de overtocht gaan, tot nu toe?
ANDREWS:
Niet zo goed als ik gehoopt had, mebeer Ismay. We hebben een paar problemen.
ISMAY:
Werkelijk? Zoals?
ANDREWS:
De waterdruk voor het bovendek is ondermaats, vind ik. En het keukenpersoneel klaagt dat de slaapvertrekken te hevig verwarmd worden.
ISMAY:
Wat een ondankbaarheid…! In mijn vaders tijd waren ze blij als er überhaupt verwarmd werd. Nee, wat ik wilde weten, Andrews: ben jij tevreden met onze snelheid?
ANDREWS:
Ik dacht het wel, meneer.
ISMAY:
Zelf ben ik namelijk diep teleurgesteld, dat wil ik je wel zeggen. De zee is rustig, het weer prima. Waarom gaan we niet sneller?
ANDREWS:
We maken al 22 knopen, meneer Ismay. Geen enkel schip van de White Star Line heeft dat eerder gehaald.
ISMAY:
Dat schip van de Cunard Line hebben jullie ook gebouwd, hè? Biecht eens op, Andrews: heb jij de Titanic opzettelijk ontworpen om langzamer te gaan?
ANDREWS:
Dat vind ik een schandelijke insinuatie, meneer. Toen uw vader directeur was, waren veiligheid en comfort de eerste prioriteit - niet snelheid. Ja, bij de Cunard Line reizen de passagiers misschien een fractie sneller. Maar de White Star geeft ze een ervaring om nooit te vergeten.
ISMAY:
We leven in een nieuwe wereld, Andrews. De mensen willen snelheid bóven alles. Amerikanen hangen met liefde brakend over de railing, als ze daardoor een dag eerder in New York zijn.
(KAPITEIN SMITH is binnengekomen.)
KAPITEIN SMITH:
Meneer Ismay – had u nog iets te wensen?
ISMAY:
E.J.! Kun je al wat specifieker zijn over onze aankomst in New York, dinsdagmiddag?
KAPITEIN SMITH:
Het is een mogelijkheid. Meer kan ik niet zeggen
ISMAY:
Een mogelijkheid?! Goddomme, man, het is absoluut noodzakelijk! Als we wóensdagochtend pas aankomen, wordt onze terugreis een volle 24 uur uitgesteld! De Titanic moet een zes- daagse overtocht kunnen garanderen, E.J. Verdomme, zelfs die rotmoffen kunnen dat! Die tweederangs pieremachochels - de Deutschland en de Kaiser Wilhelhelm - die kunnen in twee weken heen en terug! God betere het, dan moet ons dat toch ook lukken!
KAPITEIN SMITH:
We zullen allen ongetwijfeld onze uiterste best doen, meneer Ismay.
ISMAY:
Mooi. Meer kan een mens niet vragen, nietwaar?
(Terwijl het licht verdwijnt op deze scène, horen we het geluid van een telegraafbericht dat verzonden wordt: de strepen en punten van de morsecode.)
Scène 7
De telegraafkamer. Zaterdagavond 13 april.
(Een krappe hut volgestouwd met telegraafapparatuur uit die tijd. Op alles prijkt het Marconi-beeldmerk. Zaterdagavond laat. BRIDE de telegrafist zit met een koptelefoon op over zijn seinsleutel gebogen en werkt koortsachtig aan het verzenden van berichten in Morsecode. Naast hem ligt een dikke stapel formulieren, en telkens als hij één bericht afgewerkt heeft, prikt hij deze op een prikker en begint aan de volgende. FREDERICK BARRETT, de stoker, komt binnen en neemt zijn hoed af.)
BARRETT:
Euh… pardon –
Ik zei: pardon!
BRIDE:
(blijft doorwerken)
Wie is daar?
BARRETT:
Barrett. Barrett!
BRIDE:
(draait zich om, doet zijn koptelefoon af)
Ja ja, de stoker, toch? Welkom op de allerbelangrijkste plek van het hele schip. Wat kan ik voor je doen, Barrett?
BARRETT:
Ik hoorde dat je hier een bericht naar Engeland kan laten sturen.
BRIDE:
Dat heb je goed gehoord. Vanuit deze stoel kan ik contact maken met kopstukken over de hele wereld.
BARRETT:
Oh ja?
BRIDE:
Ja, en ik zou je graag willen uitleggen hoe het werkt, maar ik ben bang dat -
(krijgt een bericht door, zet de koptelefoon weer op)
Wacht even! Er komt een bericht binnen - een waarschuwing voor een ijsberg - van de Baltic, jouw ouwe schip.
BARRETT:
Oh ja?
BRIDE:
Je ziet hoe druk ik het heb, Barrett - dus wat wou je precies?
BARRETT:
Moet de kapitein dat niet weten, van die ijsberg?
BRIDE:
Geen paniek - ik hem hem al een stuk of zes van zulke berichten doorgegeven. Als je het mij vraagt, maken ze d’r daarboven echt een klotezooitje van, excusez le mot. Vloeken hoort bij ons vak. Telegrafisten zijn erger dan bootwerkers.
BARRETT:
Zeg, hoeveel zou het kosten om een berichtje te sturen naar m’n meissie in Engeland? Je weet wel - een beetje romantisch…
(laat BRIDE een klein fotootje zien)
BRIDE:
Mooi is ze. Maar romantisch of niet, het minimumtarief is 2 pond en vier pence.
BARRETT:
Kelére! Twéé pond? Da’s twee keer zoveel als ze me betalen naar Amerika en terug!
BRIDE:
Wacht even… Misschien kan ik je beroepskorting geven.
BARRETT:
Ja? En hoeveel zou dát kosten?
BRIDE:
Niks, niemand merkt het verschil.
BARRETT:
Hee, tof van je. Je bent zelf vast ook een romantisch iemand.
BRIDE:
Ik niet. Romantiek en telegrafie gaan niet samen. Kijk - waarom zou je contact willen met één enkel persoon, als je met de hele wereld kan praten? Ik heb haar naam nodig en adres.
BARRETT:
Darlene Watkins, Billsthorp, Nottinghampshire.
(BRIDE begint het bericht door te geven met de seinsleutel)
Hee! Wat doe je nou?
BRIDE:
“Darlene Watkins, Billsthorp, Nottinghampshire.” En de rest?
BARRETT:
Ja, dat weet ik nog niet - het moet precies goed zijn. Darlene is daar nogal raar in, weet je. “Of ik wel serieus genoeg was”, vroeg ze laatst. Zoniet, dan nam ze wel iemand anders. En ik ben pas over twee weken weer terug. Dus misschien moest ik het gewoon maar eerlijk zeggen.
(terwijl hij zijn bericht dicteert, seint BRIDE het door met zijn seinsleutel)
NR 15: “HET AANZOEK”
BARRETT:
NAAR JE ZOETE MOND -
JE LACH …
WANT, MIJN LIEF, DAN TROUW IK JOU
DIE DAG
LAAT EEN ENGEL NAAST JE WAKEN
DEZE NACHT
SLA DE HEMEL ALS EEN DEKEN
OM JE SCHOUDERS HEEN
IK BEWIJS JE AL MIJN LIEFDE
ALS JE WACHT
SLAAT VOOR JOU ALLEEN …
BRIDE:
(hij stopt, peinst)
NR 15A: “DE NACHT BLOEIDE OP”
BRIDE:
“HOE GAAT HET DAAR, VRIEND?”
EN SLUIT MET HET SEIN:
“TABÉ DAN, VRIEND”
MET ALLE SCHEPEN VER OP ZEE
DIT DIT-DA-DIT DA-DIT
DIT DIT-DA-DIT DA-DIT
LEEFDE BINNENSHUIS, ELK WOORD KWAM STROEF
VRIENDEN ZOCHT IK NIET
IK HIELD MEZELF VOOR MEZELF
HELEMAAL
EN MIJN CODE DOOR DE ETHER ZOND
HEEL DE WERELD ROND ZOCHT IK CONTACT
DOOR MIJN VONK
MIJN SIGNAAL
VECHTEND OM EEN OOR
EN ELKE STEM EEN LEVENSLIJN
VERBONDEN MET MIJ
KWETTEREND IN KOOR
ELKE STREEP EN PUNT: EEN MENS
MET DEZELFDE HARTSLAG
DIT DIT-DA-DIT DA-DIT
DIT DIT-DA-DIT DA-DIT
DIT DIT-DA-DIT DA-DIT
OVERAL
| BARRETT: | BRIDE: |
|---|---|
| DROOM VAN MIJ | ELKE DAG |
| AL DIE DUIZEND STEMMEN | |
| LAAT EEN ENGEL NAAST JE WAKEN | |
| DEZE NACHT | |
| EÉN LANGE LEVENSLIJN | |
| VERBONDEN MET MIJ | |
| TROUW MET MIJ | |
| EN IK LÉÉF DOOR DIE | |
| SLA DE HEMEL | DUIZEND STEMMEN |
| ALS EEN DEKEN OM JE HEEN | |
| IK HOOR EEN MENS | |
| MET DEZELFDE HARTSLAG | |
| PRATEND DOOR DIE | |
| DIT DIT-DA-DIT DA-DIT | |
| TROUW MET MIJ | |
| DIT DIT-DA-DIT DA-DIT | |
| TROUW MET MIJ | |
| DIT-DA-DIT DA |
BARRETT:
Getekend: “Fred”
(BRIDE seint « F-R-E-D » [dit-dit-da-dit, dit-da-dit, dit, da-dit-dit] met zijn seinsleutel)
BRIDE:
(hij krijgt een boodschap door via de radio)
Boodschap ontvangen.
Scène 8
Het bovenste promenadedek (“A” –dek), daarna: het Sloependek. Zondagochtend, 14 april.
(Verschillende EERSTEKLAS PASSAGIERS komen op: de ASTORS, ELEANOR WIDENER, de MAJOOR, ANDREWS, ISMAY, en ANDEREN. KAPITEIN SMITH komt op en leidt de slotzang van de zondagochtenddienst.)
KAPITEIN SMITH:
Dames en heren, na onze zondagsdienst zijn alle eersteklaspassagiers van harte welkom op het buitendek, waar, ter uwer verstrooiing, onze kapelmeester mevrouw [Wallace] Hartley met haar ensemble een openluchtconcert zal geven. En dan besluiten we nu onze dienst met gezang nummer 27: “O Here, wil mijn schipper wezen.”
NR 16: “O HERE, WIL MIJN SCHIPPER WEZEN”
PASSAGIERS:
VAAR MET MIJ NAAR GINDSE KUST
VOERT U MIJ DOOR BANGE STORMEN
NAAR DE WATEREN DER RUST
(De scène wisselt naar: het Sloependek. Muzikaal leider HARTLEY begroet de PASSAGIERS.)
NR 17: “DE NIEUWE RAGTIME”
HARTLEY:
(Zij pakt haar viool en begint, met de andere MUZIKANTEN, een vrolijk ragtime-deuntje te spelen)
DAT IS EEN PUIKE PLEK
VOOR EEN STUKKIE AVONTUUR
BAND:
HARTLEY:
IN HUN HAUTE COUTURE
BAND:
BACH OF DEBUSSY
WIJ SPELEN HIER DE NIEUWSTE TREND
ALLEN:
DAT DEZE TOPVIOLIST
DE NIEUWE RAGTIME AL KENT!
HARTLEY:
ZO FIJN DAT IK U WEER ZIE!
HOE LANG ZIJN WIJ HIER SAAM?
DA’S PAS EEN DAGJE OF DRIE
OF JE ZE AL JÁREN KENT!
BAND:
VAN EEN MIDDAGJE ZWABBEREN
BIJ DEZE RAGTIME BAND!
HARTLEY:
’T IS DE ALLERBESTE PLEK DIE D’R IS
LEKKER BUITEN, GEZOND ALS EEN VIS
DOE JE WOLLEN WANTEN AAN!
HARTLEY & BAND:
BEN JE DANIG MET JEZELF IN JE SAS
WIL JE DANSEN? PROBEER ‘ES EEN PAS
LAAT DIE DAME DAAR NIET STAAN!
AL DIE HOELA-HOELA VIND IK SAAI-IE
NEE, DAN DANS IK LIEVER HIER
DE RAGTIME MEE!
ALLEN:
| MANNEN: | VROUWEN |
|---|---|
| VINDT U HET FRIS? | DANS |
| ’T IS DE ALLERBESTE PLEK | DE NIEUWE RAGTIME |
| DIE D’R IS | |
| LEKKER BUITEN | |
| GEZOND ALS EEN VIS | RAGTIME |
| DOE JE WOLLEN WANTEN AAN! | MEE! |
| ZO IN JE DAS EN JE JAS | DANS |
| BEN JE DANIG MET JEZELF | DE NIEUWE RAGTIME |
| IN JE SAS | |
| WIL JE DANSEN? | |
| PROBEER ‘ES EEN PAS | RAGTIME |
| LAAT DIE DAME DAAR | |
| NIET STAAN! |
ETCHES:
Dames en heren, de DaMico’s!
(Dansgedeelte, waarin twee beroepsdansers, de DAMICO’S, de ragtime dansen en daarna de stappen voordoen aan de andere PASSAGIERS. ALICE BEAN, uit de Tweede Klas, heeft zich stiekem onder de groep gemengd en probeert mee te dansen, maar wordt telkens onderschept door ETCHES die haar eruit probeert te gooien.)
HARTLEY & BAND:
ALS RENDEZ-VOUSTJE
BAND:
HARTLEY & BAND:
EN ZÓ ROMANTISCH
ZEKER ZO TWEE AAN TWEE
BAND:
| HARTLEY & BAND: | PASSAGIERS: |
|---|---|
| EEN KLEINE KOKETTE | OH …. |
| ZEE-AMOURETTE | |
| DAN NAAR HET DÉJEUNER |
ALLEN:
JE HOORT SYNCOPEN!
DUS WEES NIET BLASÉ!
ZWIEREN EN ZWAAIEN HIER
TOT DE ZON WEER ONDERGAAT
IN VIER-VIERDE MAAT
HARTLEY & MAN/VROUW
DIE SNOEPTE EEN BRANDY
DAT MAAKTE ‘EM EEN FLINKE VENT
DE DAMICO’S & MAN/VROUW
AAN ELKE VROUW OP HET DEK
OF ZIJ DE RAGTIME WEL KENT!
ALLEN:
| KOOR 1: | KOOR 2 |
|---|---|
| VOEL DAT SUBLIEME! | OH …. |
| DAT MARITIEME! | |
| DOE MAAR EEN RONDJE MEE! | |
| LAAT JE BENEN DRAAIEN – | |
| HIER KUN JE SJANSEN | OH … |
| TIJDENS HET DANSEN | |
| BETER DAN SALOMÉ | |
| VOOR DE VARIATIE – | |
| GA JE VERPOZEN | OH … |
| MET DE MATROZEN | |
| DAT IS PAS ECHT RISQUÉ! |
ALLEN:
DAT RAGTIME-RITME
DAN ZEG JE GEEN NEE!
| KOOR 1: | KOOR 2: |
|---|---|
| VOEL DAT SUBLIEME! | VINDT U HET FRIS? |
| DAT MARITIEME! | ’T IS DE ALLERBESTE PLEK |
| DOE MAAR EEN RONDJE MEE! | DIE D’R IS |
| LEKKER BUITEN | |
| KOOR 1: | KOOR 2: |
| HIER KUN JE SJANSEN | GEZOND ALS EEN VIS |
| TIJDENS HET DANSEN | DOE JE WOLLEN WANTEN |
| NET ALS MEVROUW | AAN! |
| SALOMÉ | ZO IN JE |
| OF GA JE VERPOZEN | DAS EN EN JE JAS |
| MET DE MATROZEN | BEN JE DANIG MET JEZELF |
| DAT IS PAS ECHT RISQUÉ! | IN JE SAS |
| WIL JE DANSEN? | PROBEER ‘ES EEN PAS |
| GA MET JE SNOETJE | LAAT DIE DAME |
| WANDELEN LANGS DE ZEE | DAAR NIET STAAN! |
ALLEN:
LATEN WE MAAR DADELIJK GAAN TEA-EN
LEVE AL DIE NIEUWE MELODIEËN
VAN DE RAGTIME BAND!
(De scène verandert terug naar het Eersteklas Promenadedek [“A”-dek]. Zondagochtend 14 april. IEDEREEN gaat af behalve ALICE BEANE. Dan komt EDGAR BEANE op.)
EDGAR BEANE:
Alice! Ik heb me rot gezocht! Hier mág je helemaal niet wezen. Wat heb je uitgespookt?
ALICE BEANE:
Ik heb gedanst.
EDGAR BEANE:
’s Middags?
ALICE BEANE:
Hier noemen ze dat een “thé dansant”.
EDGAR BEANE:
Nou, bij ons thuis noemen ze dat een hoop kouwe kak.
ALICE BEANE:
Niet zo vulgair, Edgar!
EDGAR BEANE:
Snoesje van me, luister nou. We hóren hier gewoon niet –
NR 17B: “ALS IK DANS”
ALICE BEANE:
Ach, lariekoek, Edgar!
VOELT HET NET ALS EEN SPROOKJE, DAAR
EDGAR BEANE:
ALICE BEANE:
De tijden zijn veranderd, Edgar! Tegenwoordig is niemand beter dan z’n buurman. Neem nou de Wideners uit Philadelphia, Ik stond praktisch schouder-aan-schouder met ze! En dan hun zoon Harry - wat een knappe jongen! - studeert aan de Harvard! Eerlijk waar, van mij mag onze Lucy metéén met die jongen trouwen.
EDGAR BEANE:
Nou, fijn, dat is dus geregeld.
ALICE BEANE:
Ja, lach maar, paljas, maar ik wil méér met m’n leven dan Indianapolis, Indiana.
EDGAR BEANE:
Dáárom heb ik deze reis ook geboekt, Alice, om je de wereld te laten zien.
ALICE BEANE:
Ik wil de wereld niet zien, Edgar! Er zijn nog zoveel andere plekken die ik liever zie!
EN HOTELS AAN DE CÔTE D’AZUR
EDGAR BEANE:
VEEL TE DUUR!
ALICE BEANE:
Omdat jij niet verder denkt dan dat ene pietepeuterige ijzerwarenwinkeltje van je. Je moet durven uitbreiden, Edgar! Hoe denk je dat die miljonairs aan al hun miljoenen zijn gekomen?
EDGAR BEANE:
Alice, kalm! Geniet van wat we wél hebben. Geniet van deze reis.
ALICE BEANE:
IK WIL DIT MIJN HELE LEVEN …
OM ONS HEEN IS EEN NIEUWE WERELD
EDGAR BEANE:
ALICE BEANE:
WAT WIL JIJ?
EDGAR BEANE:
Iets anders dan jij, ben ik bang. Wat doen we daaraan?
ALICE BEANE:
Geen idee. Ik ga een eindje wandelen, Edgar. Ik wil even alleen zijn.
(Ze loopt weg. Hij, ten einde raad, gaat aan de andere kant af.)
Scène 9
De Brug. Daarna: De “B”-dekpromenade, de Salon (“D”) & de Middendekken (“F”); de Eersteklas Rooksalon; het Kraaiennest & het Achterdek.
Zondagavond, 14 april.
(De Scheepsbrug. Aanwezig zijn: MURDOCH en, aan het roer, HICHENS. Er wordt drie glazen geslagen. LIGHTOLLER komt binnen met een telegraafbericht in haar hand.)
LIGHTOLLER:
Drie glazen, mevrouw Murdoch.
MURDOCH:
Dank u, mevrouw Lightoller. Behoudt uw koers, kwartiermeester: west, noordwest, 2-9-2 graden.
HICHENS:
West, noordwest, 2-9-2 graden, aye, sir.
(KAPITEIN SMITH komt binnen)
KAPITEIN SMITH:
Mevrouw Murdoch, onze huidige snelheid?
MURDOCH:
Snelheid constant op 22 knopen, sir.
KAPITEIN SMITH:
Nog technische problemen gemeld sinds we deze snelheid bereikten?
MURDOCH:
Nee, meneer. Geen enkele.
KAPITEIN SMITH:
Mooi zo. Voer de snelheid op tot 23 knopen.
LIGHTOLLER:
Kapitein, opnieuw een ijswaarschuwing. De Mesaba meldt een forse ijsberg op 42 graden N.B.
(overhandigt hem het telegraafbericht.)
KAPITEIN SMITH:
42 graden. Dat klopt exact met alle eerdere meldingen. Op deze na, van de Franse lijnboot La Touraine - “41 graden” - dat is aanzienlijk dichterbij. Hoe verklaart u dat verschil?
MURDOCH:
Waarschijnlijk een storing tijdens de radiotransmissie, sir.
KAPITEIN SMITH:
Die vervloekte moderne techniek. Ik zal er nooit aan kunnen wennen.
LIGHTOLLER:
De mens kan niet meer zonder, helaas.
KAPITEIN SMITH:
Met andere woorden, binnenkort worden we gecommandeerd vanuit veilige, droge kantoortjes op het vasteland.
LIGHTOLLER:
Het is een hele nieuwe wereld, kapitein.
KAPITEIN SMITH:
God zij dank hoef ik die niet meer mee te maken. 23 knopen, mevrouw Murdoch.
MURDOCH:
23 knopen, jawel, sir.
(pakt de telefoon)
Machinekamer – voer de snelheid op tot 81 schroefomwentelingen.
(De scène wisselt naar: het Eersteklas “B”-dek. ISIDOR & IDA STRAUSS staan aan de railing.)
IDA STRAUSS:
Wel, meneer Strauss? Ga je het me nog vertellen?
ISIDOR STRAUSS:
Wat?
IDA STRAUSS:
Waarom je dat telegram hebt gestuurd aan onze zoon Jesse.
ISIDOR STRAUSS:
Hij en die neef van hem, Nathan - ze willen van Macy’s het grootste warenhuis ter wereld maken. Ze willen zelfs een postordercatalogus uitbrengen. Absolute waanzin!
IDA STRAUSS:
En, wat heb je hem geschreven?
ISIDOR STRAUSS:
Dat hij het vooral moest doen! Daarbuiten is een nieuwe wereld, mevrouw Strauss. Ik ga niet pretenderen dat ik daar iets van snap.
(De scène wisselt naar: het Tweedeklas “D”-dek; EDGAR BEANE staat alleen, duidelijk in mineur, met zijn kin op de railing. ETCHES komt op, steekt een sigaret op, kijkt naar zijn buurman.)
ETCHES:
Een goedenavond, sir. Harriet Etches, Hofmeester 1e Klas.
EDGAR BEANE:
(zonder enig enthousiasme)
Goeienavond. Edgar Beane. Passagier 2e Klas.
ETCHES:
Beane… Die naam klinkt bekend.
EDGAR BEANE:
Dan bent u vast mijn vrouw tegen het lijf gelopen. Die dame die graag met miljonairs danst.
ETCHES:
Ach, die mevrouw. Ja, inderdaad. Gecondoleerd, meneer.
(Scène wisselt naar: het Derdeklas “F”-dek; KATE McGOWAN en JIM FARREL staan aan de railing.)
JIM FARRELL:
Wat zie ik daar voor dromerige blik in je ogen, Kate? Waar denk je aan? Amerika? Of aan Ierland?
KATE McGOWAN:
Als je het persé weten wil… Ik stond te denken aan een vriendin - een hele goeie vriendin van me. Ze zeggen dat ze van huis is weggelopen vanwege een klein ongelukje. Een ongelukje dat ze niet kwijt kon raken.
JIM FARRELL:
Ze had wat voorzichtiger moeten wezen.
(Terug naar net Eersteklas Dek en ISIDOR & IDA STRAUSS)
IDA STRAUSS:
En? Wat ga jij doen met de rest van je leven?
ISIDOR STRAUSS:
Wie weet? Misschien weer de politiek in. Want - eerlijk gezegd - ik heb me nog nooit zo geamuseerd als toen, in de Senaat. Bovendien: als politicus kun je rustig seniel worden zonder dat iemand het merkt.
(Terug naar het Tweedeklas Dek en EDGAR BEANE & ETCHES)
EDGAR BEANE:
Klaarblijkelijk wil ze meer van het leven dan ik haar bieden kan.
ETCHES:
Zo gaat dat altijd, sir.
(een pauze)
Ik had vroeger een man–
EDGAR BEANE:
En wat gebeurde er toen?
ETCHES:
Niets. Ik heb hem nog steeds.
(kijkt uit over de zee)
In al mijn jaren heb ik de zee nog nooit zo kalm gezien.
EDGAR BEANE:
Verbeeld ik het me, of gaan we veel sneller dan eerst?
(Terug naar het Derdeklas Dek en KATE McGOWAN & JIM FARRELL)
KATE McGOWAN:
Stel nou, Jim, dat niet ik maar mijn vriendin hier zou staan - wat zou je dan tegen d’r zeggen?
JIM FARRELL:
Tsja, dan zou ik zeggen - euh - hoe noem ik ‘er?
KATE McGOWAN:
We heten allemaal Kate, dat weet je toch.
JIM FARRELL:
Ik zou zeggen: “Kate, weet je dan niet wie de vader is?”
KATE McGOWAN:
Wat een zielige vraag! Wat voor meisje denk je dat ze is?
JIM FARRELL:
Maar hij is niet met haar meegegaan? Nou ja, werk is schaars in Ierland. Misschien wou-ie niet zomaar z’n baan opgeven.
KATE McGOWAN:
Of z’n vrouw. Dus wat denk je, Jim Farrell, kan een nette jongen iets voelen voor een meisje dat al een stukje gezin bij zich heeft?
(De scène wisselt naar: de Eersteklas Rooksalon; Aan de centrale tafel heeft een groep zojuist een partij bridge uitgespeeld: MADAME AUBERT, met als partner ELEANOR WIDENER. Hun tegenspelers zijn J.J. ASTOR en MADELEINE ASTOR. LATIMER komt regelmatig langs met sigaren en cognac.)
AUBERT:
(tegen WIDENER)
Zó! Goed gespeeld! Astor, dat wordt betalen.
J.J. ASTOR:
U deelt, Madame Aubert. Mevrouw Widener, uw reputatie als bridgespeler is welverdiend. U speelt werkelijk uitmuntend.
WIDENER:
Dank u, sir.
J.J. ASTOR:
Of is het gewoon een kwestie van dom geluk?
WIDENER:
Bridge is geen kansspel, meneer Astor.
AUBERT:
Dat doet me denken aan mijn man tijdens de Krimoorlog. Wat een bloedbad! Hij speelde bridge met Lord Raglan. Toen opeens - wie duiken daar tevoorschijn? – 2000…
IEDEREEN:
- rabiate wildemannen!
MADELEINE ASTOR:
Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat er beroepsgokkers aan boord zijn – professionele valsspelers. Ze varen heen-en-weer op het Atlantische traject en schijnen zo een flinke duit te verdienen.
AUBERT:
Beroepsgokkers? Nonsens! Hoe onstáán zulke roddels?
WIDENER:
Oh, maar ze zijn absoluut hier, madame Aubert. De verleiding is veel te groot. Zoveel gouden schapen op één schip – wie zou ze niet willen scheren? Ik heb zelfs horen fluisteren dat de beruchte Jay Yates onder ons is.
J.J. ASTOR:
Ik geloof niet dat ik zijn naam op de passagierslijst heb gezien –
WIDENER:
Nee, maar dat lijkt me vrij logisch, denkt u niet? Toch wed ik tien tegen één dat hij zich hier ergens bevindt.
(Het Kraaiennest, uitgerust met een koperen bel en met telefoon. Er wordt vijf glazen geslagen. FLORENCE FLEET, de uitkijk, tuurt over de zee.)
NR 19: “GEEN MAAN” #1
FLEET:
GEEN ZICHT –
WAAR IS DE HORIZON?
GEEN LICHT –
DONKER IN MIJN COCON
STILTE –
IK ZIE DE BOEG NIET MEER
ZONDER TEKEN –
WAT EEN GLADDE ZEE
DEZE KEER
VAREN
DOOR DE GODVERLATEN NACHT
EEUWIG VAREN
VAREN
DOOR DE ZWARTE NACHT
(Terug naar het Eersteklas Promenadedek en ISIDOR & IDA STRAUSS.)
IDA STRAUSS:
ZELFS NU DE MAAN NIET SCHIJNT
ZIE JE AL DIE STERREN?
KUN JIJ DE GROTE BEER VINDEN?
ISIDOR STRAUSS:
De Grote Beer? Ik kan amper onze eigen hut vinden. Elke keer als ik wandelen ga, is het een avontuur of ik de weg terug nog vind.
IDA STRAUSS:
ISIDOR STRAUSS:
DIT LAATSTE UUR WORDT HET STEEDS KOUDER
ALS JE WILT
HAAL IK JE WARME STOLA
IDA STRAUSS:
Wat, en je misschien nooit meer terugzien?
IDA STRAUSS:
DAN LIEVER KOUD
(Terug naar Derdeklas Dek en KATE McGOWAN en JIM FARRELL)
JIM FARRELL:
KATE McGOWAN:
JIM FARRELL:
Maar ik heb mijn arm niet— (het dringt tot hem door, en legt zijn arm om haar heen)
Jij bent me een rare, Kate McGowan.
KATE McGOWAN:
Raar? Nou, bedankt.
JIM FARRELL:
Omdat je gewoon ronduit zegt wat je wilt.
KATE McGOWAN:
En jij vindt dat raar?
DIE WACHT TOT JIJ HAAR VERTELT WAT ZE WIL?
HET LEVEN IS DAARVOOR TE KORT, M’N JONGEN
(Op de brug: KAPITEIN SMITH, LIGHTOLLER, en MURDOCH kijken naar de zee)
KAPITEIN SMITH:
LIGHTOLLER:
Slechts één graad boven het vriespunt.
MURDOCH:
KAPITEIN SMITH:
Zorg dat de voorraad drinkwater gecontroleerd wordt, mevrouw Murdoch. En laat de machinekamer de stoomlieren in de gaten houden.
MURDOCH:
(gaat naar de telefoon)
KAPITEIN SMITH:
Er staat geen wind, meen ik?
LIGHTOLLER:
(Het Kraaiennest: FLEET zingt een tegenmelodie, afwisselend met SMITH en LIGHTOLLER)
| FLEET: | SMITH, LIGHTOLLER, MURDOCH: |
|---|---|
| WE MOETEN VAREN | WAT EEN KALME ZEE – |
| VAREN | ALS EEN FLUISTERING – |
| DOOR DE GODVERLATEN NACHT | EN DIE DUISTERNIS – |
| VOEL DE KOU | |
| EEUWIG VAREN | IN DE LUCHT – |
| VAREN | WAT EEN KALME ZEE – |
| DOOR DE ZWARTE NACHT | ALS EEN FLUISTERING – |
KAPITEIN SMITH:
Ik trek me even terug. Blijf scherp de wacht houden. Met het blote oog - dáár kun je van op aan.
LIGHTOLLER:
Goedenacht, kapitein.
KAPITEIN SMITH:
Goedenacht.
(Hij gaat af)
LIGHTOLLER:
(pakt de telefoon)
Kraaiennest, dit is de Brug. Ogen wijd open voor ijs.
FLEET:
Aye, aye, sir.
(Op het Tweedeklas Dek: CHARLES CLARKE en CAROLINE NEVILLE)
CAROLINE NEVILLE:
Lieveling, als we aankomen over twee dagen - wat ga je dan als eerste doen? Behalve trouwen met mij, natuurlijk.
CHARLES CLARKE:
Aankloppen bij de sportredactie van een prestigeuze krant. New York snákt naar iemand met mijn journalistieke ervaring.
CAROLINE NEVILLE:
Maar lieveling, hoeveel wéét je eigenlijk van amerikaanse sport? Helemaal niets, toch?
CHARLES CLARKE:
Ach, hoe gecompliceerd kan dat zijn? Neem nou hun “football” - dat schijnt in wezen nét zo te gaan als rugby bij ons. Alleen hebben de spelers zich om een of andere reden wat dikker ingepakt - ter bescherming, blijkbaar. Werkelijk? Wat zijn Amerikanen toch héerlijk pretentieloos!
CAROLINE NEVILLE:
WANT DAAROM VLUCHTEN WIJ …
(In de Eersteklas Rooksalon. MEVROUW CARDOZA komt binnen.)
NR 20: “NAJAAR”
MEVROUW CARDOZA:
Goedenavond, heren.
(hoest en wuift de rook opzij)
DE MAJOOR:
Mevrouw, u bevindt zich in de Rooksalon!
MEVROUW CARDOZA:
Ja, dat zie ik. Doe niet zo geschokt. Daarbuiten is een nieuwe wereld begonnen.
DE MAJOOR:
Een nieuwe wereld? Waarbuiten?
MEVROUW CARDOZA:
Hartley, dat is een nieuw melodietje. Hoe heet het?
WALLACE HARTLEY:
“Najaar”, mevrouw.
ZIE IK JE WEER IN HET NAJAAR?
LIEFDE IS TEER IN HET NAJAAR
KRIJG IK EEN HAND … OF EEN ZOEN?
NET ALS TOEN …?
MEVROUW CARDOZA:
Heren, ik zal mezelf even voorstellen –
J.J. ASTOR:
Mevrouw Charlotte Cardoza. Ik had al van u gehoord. Een kersverse weduwe met als erfenis een aanzienlijke som geld.
MEVROUW CARDOZA:
En natuurlijk heb ik ook van u gehoord, meneer Astor. Een kersverse bruidegom met een aanzienlijk jongere bruid.
J.J. ASTOR:
Blijkbaar shockeert u mensen voor uw plezier, mevrouw. In bepaalde kringen schijnt u omschreven te worden als een “moderne vrouw”, door mensen die dat niet als compliment bedoelen.
MEVROUW CARDOZA:
En u schijnt omschreven te worden als “een monument in de wereld van kapitaalkrachtige nietsnutten.”
WALLACE HARTLEY:
JA, WE ZIJN OUDER
MAAR NIET WIJZER
NAJAAR
STAAT WEER IN BLOEI
NA EEN ZOEN
MEVROUW CARDOZA:
Dus, wat doen we? Ik speel een uitstekend partij auction bridge. Mag ik aanschuiven? Oh, en nóg iets – zoudt u alstublieft die afschuwelijke sigaren willen uitmaken?
DE MAJOOR:
Mevrouw, waar is uw gevoel voor etiquette? Ik begrijp dat u net uw echtgenoot heeft verloren.
MEVROUW CARDOZA:
Ja. Maar niet met kaarten.
(DE MAJOOR loopt hoofdschuddend weg, en ASTOR biedt MEVROUW CARDOZA zijn plaats aan de kaarttafel aan. Met een glimlach gaat ze zitten.
(De scène wisselt naar het Derdeklas Dek met KATE McGOWAN en JIM FARRELL.)
JIM FARRELL:
Zo, Kate McGowan, heb je meer van die schokkende dingen te zeggen?
KATE McGOWAN:
Wat dacht je van: “Jim Farrell, wil je met me trouwen?”
JIM FARRELL:
Jezusmaria, Kate! Ik weet dat we op weg zijn naar de Nieuwe Wereld, maar we zijn er nog niet, hoor! Mag een man van jou dan niks zelf meer zeggen?
KATE McGOWAN:
Natuurlijk! Hij mag “ja” zeggen. Kijk, jongen - straks, in dat vreemde land, zullen we elkaar nodig hebben. Net als mijn baby - die heeft een vader nodig. Dus laten we gewoon die knoop doorhakken. Wat doe je – zeg je “ja”?
JIM FARRELL:
Ik zal wel moeten. Als ik “nee” zeg, pik je dat toch niet. Kom op, Kate! Moet je me nou niet op de grond gooien en me bedekken met kussen?
(In het Kraaiennest:)
NR 20A: “Geen Maan” #2
FLEET:
BLINDELINGS OVER DE ZEE
JE VINDT GEEN SPOOR
OMDAT ALLEEN DE STERREN SCHIJNEN …
(Terwijl het lied doorloopt, wisselt de scène naar de voorsteven van het Sloependek. Het gehele ENSEMBLE heeft zich verzameld, en de SCHEEPSBEMANNING en het BEDIENEND PERSONEEL voegt zich bij de PASSAGIERS en zingt een tegenmelodie.)
FLEET, McGOWAN, IDA S, NEVILLE & BEMANNING: PASSAGIERS:
| GEEN MAAN – | NAJAAR |
| GEEN ZICHT – | ZIE IK JE WEER |
| NERGENS | IN HET NAJAAR |
| EEN WOLK TE ZIEN | |
| GEEN WIND– | LIEFDE IS TEER |
| GEEN LICHT– | IN HET NAJAAR |
| IS DAT EEN GOLF | KRIJG IK EEN HAND |
| MISSCHIEN? | OF EEN ZOEN? |
| NET ALS TOEN? |
ALLEN:
STILTE –
WATER IS SPIEGELGLAD
ZONDER TEKEN–
WELK OBSTAKEL KOMT OP JE PAD?
| PASSAGIERS: | FLEET, McGOWAN, IDA S, NEVILLE & BEMANNING: |
|---|---|
| WE MOETEN VAREN | WAT EEN KALME ZEE– |
| VAREN | ALS EEN FLUISTERING– |
| DOOR DE GODVERLATEN NACHT | EN DIE DUISTERNIS– |
| EEUWIG | VOEL DE KOU IN DE LUCHT– |
| VAREN | WAT EEN KALME ZEE– |
| VAREN | ALS EEN FLUISTERING– |
ALLEN:
FLEET:
GEEN WIND
FLEET & PASSAGIERS:
GEEN WIND
| FLEET & PASSAGIERS: | BRIDE: |
|---|---|
| GEEN MAAN | DE NACHT BLOEIDE OP |
| GEEN WIND | MET WEL DUIZEND STEMMEN |
| GEEN MAAN | –NACHT BLOEIDE OP |
| GEEN WIND | MET WEL DUIZEND STEMMEN |
BARRETT:
| GEEN MAAN | HET GING TE SNEL | ||
| GEEN WIND | VOOR EEN EERSTE REIS | ||
| GEEN MAAN | VEEL TE SNEL | ||
| GEEN WIND | VOOR EEN EERSTE REIS | ||
| FLEET & PASSAGIERS: | BRIDE: | BARRETT: | ANDREWS: |
| GEEN MAAN | DE NACHT | VEEL TE SNEL | EEN PARADIJS |
| BLOEIDE OP | |||
| GEEN WIND | MET WEL | VOOR EEN | EN DE ESSENTIE |
| DUIZEND STEMMEN | EERSTE REIS | ||
| VAN TECHNISCHE | |||
| PERFECTIE | |||
| GEEN MAAN | GEEN MAAN | GEEN MAAN | |
| GEEN WIND | GEEN WIND | GEEN WIND | GEEN WIND |
(In het Kraaiennest: FLEET ziet iets opdoemen, recht vooruit.)
FLEET:
Oh mijn God!
(Hij luidt driemaal de bel en draait aan de slinger van de telefoon.)
IJsberg recht vooruit!
(Hoewel MURDOCH, LIGHTOLLER & HICHENS vóór op het toneel staan, bevinden ze zich in werkelijkheid op de Brug. Ze blijven opmerkelijk kalm.)
MURDOCH:
Dank u. Kwartiermeester, hard stuurboord.
HICHENS:
Hard stuurboord. Roer helemaal om.
MURDOCH:
Motoren, volle kracht achteruit.
LIGHTOLLER:
Volle kracht achteruit!
HICHENS:
De boeg draait mee, mevrouw Murdoch, twee graden bakboord.
MURDOCH:
Afstand, meneer Fleet?
FLEET:
Een kwart mijl, misschien iets minder.
HICHENS:
Negen graden, tien, elf - een volle punt -
MURDOCH:
(tegen zichzelf)
Draaien. Draaien.
HICHENS:
Mijn hemel. Kijk es hoe groot die is!
LIGHTOLLER:
Goddomme net de Rots van Gibraltar!
HICHENS:
Hij passeert ons aan stuurboord!
MURDOCH:
Ja, het gaat goed, ik denk dat we hem nét zullen missen.
(Black-out)
Scène 10
De aanvaring: een tableau. 41° 44’ noorderbreedte, 50° 24’ westerlengte. 23.40 u.
(De Titanic, klein en nietig, vaart onder een maanloze sterrenhemel over een duistere, spiegelgladde zee. Terwijl ze uit het zicht verdwijnt, horen we een onheilspellend, schrapend geluid. Het duurt een volle acht seconden.)
EINDE AKTE EEN
Akte twee
(De ENTR’ACTE wordt gespeeld. Vervolgens:)
Scène 11
De gangen van de Eerste, Tweede en Derde Klasse, en De Brug. Positie: 41 ° 44 ‘N.B., 50 ° 24 ‘W. L. Tijdstip: 23.47.
(Een gang op het bovenste Promenadedek (“A”-dek): een reeks deuren van Eersteklas Hutten. De gang is uitgestorven; er heerst een doodse stilte. Dan gaat een van de deuren open en DE MAJOOR verschijnt, sigaar in de mond, een fles Cognac in zijn hand. Hij kijkt om zich heen, gaat naar een andere deur toe en klopt aan.)
DE MAJOOR:
Astor, ben je daar? Word eens wakker! Astor?
(De deur gaat open en J.J. ASTOR kijkt om een hoekje; hij heeft zijn kamerjas aan.)
J.J. ASTOR:
Wie is daar? Wat is er aan de hand? Het is bijna middernacht.
DE MAJOOR:
Astor, hoor je iets?
J.J. ASTOR:
Hoor ik iets?
(luistert)
Nee. Niets.
DE MAJOOR:
Precies. De motoren liggen stil.
J.J. ASTOR:
De motoren?
(luistert weer)
Verdraaid, je hebt gelijk, zeg.
(Hofmeester 1e Klas ETCHES komt op, blijft bij de eerste deur staan en klopt.)
ETCHES:
Opstaan, opstaan–
(klopt op de tweede deur)
DE MAJOOR:
Mevrouw Etches, waarom liggen we stil?
ETCHES:
Dat zou ik u niet kunnen zeggen, maar ik denk niet dat het veel voorstelt.
MADELEINE ASTOR:
(doet, gekleed in peignoir, de tweede deur open en ziet ETCHES voor zich staan)
Mevrouw Etches, is er iets mis?
ETCHES:
Ik denk van niet, madame. Ik volg alleen de instructies op.
(Hij loopt verder, naar de andere deuren, en gaat door met aankloppen.)
ETCHES:
Opstaan, opstaan…
(De scène wisselt naar De Brug. MURDOCH staat aan het roer als LIGHTOLLER binnenkomt.)
LIGHTOLLER:
We zijn erlangs geschuurd. Aan stuurboordzijde, onder de waterlijn.
MURDOCH:
(als in shocktoestand)
Hoe erg is het?
LIGHTOLLER:
Nog geen idee.
(door de telefoon)
Attentie, alle posten! Rapporteer eventuele schade!
(tegen MURDOCH)
Het precieze tijdstip van aanvaring was 23 uur 40. Moet een van ons dat niet in het scheepsjournaal schrijven?
MURDOCH:
Maar, als we er alleen tegenaan zijn geschuurd, dan kan het toch zo erg niet wezen?
LIGHTOLLER:
In dat geval hoeven we ons nergens zorgen over te maken, nietwaar?
(KAPITEIN SMITH komt binnen, de laatste knopen van zijn tuniek dichtknopend.)
KAPITEIN SMITH:
Uw rapport, mevrouw Murdoch.
(MURDOCH antwoordt niet; LIGHTOLLER neemt het over.)
LIGHTOLLER:
We hebben een ijsberg geraakt, sir, aan stuurboordzijde. Hoe groot de schade is, weten we nog niet, maar ik ben zo vrij geweest om de passagiers te laten wekken.
KAPITEIN SMITH:
Ik wil iedereen aan dek met een reddingsvest aan. Zo kunnen ze in ieder geval de noodprocedure een keer oefenen. Daar hebben we nooit de tijd voor genomen.
(In de gang van de Eerste Klas: ETCHES en TWEE STEWARDS zijn bezig op de deuren te kloppen, die een voor een opengaan. Andere EERSTEKLAS PASSAGIERS komen naar buiten.)
NR 22: “OPSTAAN! OPSTAAN!”
ETCHES & STEWARD:
OPSTAAN! OPSTAAN!
(klop – klop – klop)
OPSTAAN! OPSTAAN!
(klop – klop – klop)
OPSTAAN! OPSTAAN!
(klop – klop – klop)
OPSTAAN! OPSTAAN!
(klop – klop – klop)
STEWARD:
WILT U NAAR DE GRAND SALON GAAN?
NEEMT ALLEN REDDINGSVESTEN MEE
EN WACHT OP INSTRUCTIES!
| EERSTEKLAS PASSAGIERS: | ETCHES & STEWARDS: |
|---|---|
| VREEMDE KRETEN | |
| IN DE GANGEN | |
| HIER OM MIDDERNACHT | OPSTAAN! OPSTAAN! |
| STA OP! | |
| OPSTAAN! OPSTAAN! | |
| WAAROM DRAAIEN | |
| DE MOTOREN | |
| ZO ONHOORBAAR ZACHT? | OPSTAAN! OPSTAAN! |
| STA OP! | |
| OPSTAAN! OPSTAAN! |
EERSTKLAS PASSAGIERS:
DE KAPITEIN
HOUDT ALLES IN ZIJN MACHT…
ETCHES:
Dames en heren, de kapitein verzoekt u vriendelijk om naar de Grand Salon te gaan. En trekt u alstublieft iets warms aan.
(Op de Brug: KAPITEIN SMITH, LIGHTOLLER, en MURDOCH.)
LIGHTOLLER:
Kapitein, we maken water in ketelruimtes 4, 5 en 6. In nummer 6 komt het water al tot aan de knieën.
KAPITEIN SMITH:
Sluit de waterdichte schotten, mevrouw Lightoller, en zet de pompen in werking. En maak de reparateur wakker - laat hem het schip peilen.
LIGHTOLLER:
Is allemaal gedaan, sir.
KAPITEIN SMITH:
Onze positie, mevrouw Murdoch?
(MURDOCH lijkt het niet te horen, zijn handen vastgeklemd aan het roer)
Mevrouw Murdoch! Onze positie!
LIGHTOLLER:
(neemt het over en kijkt op de apparatuur)
41 graden en 44 minuten Noorderbreedte, 50 graden en 24 minuten westerlengte, sir!
KAPITEIN SMITH:
Geef dat door aan de radiokamer.
(tegen MURDOCH)
Murdoch! In Godsnaam, verman uzelf! We liggen dood in het water!
MURDOCH:
(laat het roer los, nog steeds verdwaasd)
Neemt u me niet kwalijk, sir.
(De scène wisselt naar de gang van de Tweedeklas. Het is 23.53 u. ETCHES loopt over en kloppen op de deuren.)
STEWARD 2E KLAS:
DIRECT NAAR DE GRAND SALON GAAN!
NEEMT ALLEN REDDINGSVESTEN MEE
EN WACHT OP INSTRUCTIES
(De Tweedeklas Passagiers komen tevoorschijn, onder andere CARLES CLARKE en EDGAR & ALICE BEANE)
TWEEDEKLAS PASSAGIERS:
WEET U HET?
WAAROM GAAN WIJ NIET VERDER?
WEET U HET?
IK HOORDE IEMAND ZEGGEN –
NIET ERNSTIG –
DAT IS MAAR HOREN ZEGGEN –
WEET U HET?
WAAROM GAAN WIJ NIET VERDER?
ETCHES & TWEEDEKLAS STEWARDS:
WORDT WAKKER
EN PAK WAT WARME KLEREN –
TWEEDEKLAS PASSAGIERS:
WEET U HET?
WAAROM GAAN WIJ NIET VERDER?
EEN GRAPJE –
DAT IS MAAR HOREN ZEGGEN –
NIET ERNSTIG –
WAAROM GAAN WIJ NIET VERDER?
| TWEEDEKLAS PASSAGIERS: | ETCHES & STEWARDS: |
|---|---|
| WAT OOK DE PROBLEMEN ZIJN | PROBLEMEN ZIJN ER NIET |
| DE KAPITEIN | WANT ONZE KAPITEIN |
| HOUDT ALLES IN ZIJN MACHT… | HOUDT ALLES IN ZIJN MACHT … |
CHARLES CLARKE:
Steward, waarom vaart het schip niet meer?
ETCHES:
Ik heb begrepen dat een ijsberg krassen heeft gemaakt op onze nieuwe verflaag. De kapitein wil niet verder vóór het schip weer helemaal tiptop in orde is.
CAROLINE NEVILLE:
Aha. Mag ik nu terug naar m’n boek? Dat was heel wat spannender.
ETCHES:
Helaas, mevrouw, u moet onmiddellijk naar de Eersteklas Salon. Bevel van de kapitein.
EDGAR BEANE:
Kom op, Alice, dit is je kans om te babbelen met alle kopstukken.
ETCHES:
Haalt u direct uw reddingsvesten, alstublieft. De tijd dringt.
ALICE BEANE:
(wijst naar de nachtcrème op haar gezicht)
Ja maar, zó kan ik toch niet naar boven? Ik moet eerst m’n gezicht repareren…
EDGAR BEANE:
Tegen die tijd, Alice, hebben ze het hele schip gerepareerd–
(Op de Brug: aanwezig zijn KAPITEIN SMITH, LIGHTOLLER, en MURDOCH; ISMAY komt binnen.)
ISMAY:
E.J.! Waarom liggen we stil? Ik eis onmiddellijk een verklaring.
KAPITEIN SMITH:
We hebben een aanvaring gehad met een ijsberg, meneer Ismay.
ISMAY:
Wat verdomde slordig!
KAPITEIN SMITH:
Op dit moment wordt de schade vastgesteld, sir.
ISMAY:
Schade? Welke schade?
KAPITEIN SMITH:
We maken water in de ketelruimtes, maar de noodschotten zijn neergelaten dus alles zal ongetwijfeld snel onder controle zijn.
ISMAY:
En dan varen we zo snel mogelijk verder. Mag ik daarop rekenen?
KAPITEIN SMITH:
Meneer Andrews is bezig met een nauwgezet onderzoek. Nog even geduld. U krijgt zijn rapport zodra dat klaar is.
ISMAY:
Dan stel ik voor, kapitein, om tot die tijd de passagiers niet onnodig ongerust te maken.
(De gang van de Derde Klasse. 23 uur 56. ETCHES komt op, begint hard op deuren te bonzen, rukt links en rechts deuren open.)
ETCHES:
VAN VÓÓR EN ACHTER HET KUILDEK –
ZOEK ZELF EEN REDDINGSVEST
EN WACHT HIER OP INSTRUCTIES!
(Enkele DERDEKLAS PASSAGIERS, waaronder de DRIE KATES en JIM FARRELL, staan in hun deuropening. Er worden onderling verschillende talen gesproken)
KATE MURPHEY:
Wat gebeurt er? Wat is er aan de hand?
KATE McGOWAN:
Ik hoorde een akelig schurend geluid en toen ineens lagen we stil.
KATE MULLINS:
Wat moeten we nou doen?
JIM FARRELL:
Ik ga boven kijken.
ETCHES:
Beneden blijven! Doen wat je gezegd wordt!
| DERDEKLAS PASSAGIERS: | EERSTEKLASPASSAGIERS&ETCHES: |
|---|---|
| WAT IS ER? | VREEMDE |
| WEET JIJ HET? | KRETEN |
| WAAROM GAAN WIJ NIET VERDER? | |
| WAT ZEG JE? | IN DE |
| WEET JIJ HET? | GANGEN |
| IK HOORDE IEMAND ZEGGEN – | |
| EEN BOTSING – | HIER OM |
| NIET ERNSTIG – | MIDDERNACHT |
| DAT IS MAAR HOREN ZEGGEN – | |
| WAT IS ER? | |
| WEET JIJ HET? | |
| WAAROM GAAN WIJ NIET VERDER? | |
| WORD WAKKER! | WAAROM |
| JE BED UIT! | DRAAIEN |
| EN PAK WAT WARME KLEREN! | |
| WAT IS ER? | DE MOTOREN |
| WEET JIJ HET? | |
| WAAROM GAAN WIJ NIET VERDER? | |
| EEN RODDEL – | ZO |
| EEN GRAPJE – | ONHOORBAAR |
| DAT IS MAAR HOREN ZEGGEN – | ZACHT? |
| EEN BOTSING – | |
| NIET ERNSTIG – | |
| WAAROM GAAN WIJ NIET VERDER? | |
| KOOR A: | KOOR B: |
| WAT OOK DE PROBLEMEN ZIJN | PROBLEMEN ZIJN ER NIET |
| DE KAPITEIN | WANT ONZE KAPITEIN |
| HOUDT ALLES IN ZIJN MACHT… | HOUDT ALLES IN ZIJN MACHT … |
(Op de Brug: KAPITEIN SMITH, MURDOCH & ISMAY; ANDREWS komt binnen.)
KAPITEIN SMITH:
Wel, meneer Andrews?
ANDREWS:
(leest uit een klein opschrijfboekje)
Onder de waterlijn aan stuurboordzijde bevindt zich een reeks van kleine scheuren over een lengte van bijna tien meter. Er staat water in de voorpiek, in ruim 1, 2 en 3, in de postkamer, en in drie van de ketelhuizen. In totaal zijn zes van haar zestien compartimenten lekgeslagen.
ISMAY:
Maar… dan is er geen probleem, dus. Die compartimenten zijn waterdicht, dat heeft u ons gegarandeerd.
ANDREWS:
Met drie volgelopen compartimenten kan ze blijven drijven. Zo is ze ontworpen. Misschien zelfs met vier. Maar met zes… Uitgesloten.
ISMAY:
Andrews, wat bazel je nu?
ANDREWS:
De Titanic zal zinken, meneer Ismay.
ISMAY:
Nonsens! Zelfs God kan dit schip niet laten zinken!
KAPITEIN SMITH:
Hoe lang heeft ze nog, meneer Andrews?
ANDREWS:
(na een moment)
Nog anderhalf uur, kapitein. Op z’n hoogst twee.
(Er valt een doodse stilte. Licht zakt weg, de scène wisselt.)
Scène 12
De Grand Salon van de Eerste Klas op het bovenste Promenadedek. Tijd: 00.03.
(Een luxueuze ruimte met een enorme trap. LIGHTOLLER komt op van recht en loopt naar ETCHES en LATIMER, die opgekomen zijn van links. LIGHTOLLER fluistert ETCHES de ware toestand van het schip toe, tot diens grote schrik en ontzetting, gaat dan weer af. Terwijl ETCHES de toestand overdenkt, beginnen de EERSTEKLAS PASSAGIERS zich te verzamelen. Ze hebben ALLEN de reddingsvesten onder de arm. IEDEREEN is nieuwsgierig, bezorgd, in de war.)
NR 23: “ZÓ IN JE PYJAMA IN DE GRAND SALON”
DE MAJOOR & ELEANOR WIDENER:
SLAPERIG EN DANIG IN DE WAR
LAMPEN ZIJN FEL –
DIT APPÈL IS REUZE BIZAR!
MADELEINE ASTOR & CARDOZA:
IS BEPAALD FATAAL VOOR JE HUMEUR!
WAT EEN GEDOE!
STEWARD, TOE – DOE OPEN DIE BAR!
ALLE VIER:
DAN KAN IK EINDELIJK T’RUG NAAR BED
EERSTEKLAS PASSAGIERS:
ZIE JE ALLE DINGEN DOOR EEN WAAS …
DIT IS TE GEK!
EEN ÉCHEC!
WAT VOEL JE JE DWAAS!
ETCHES:
Dames en heren, mag ik een moment uw aandacht, alstublieft. De kapitein zou het zeer waarderen als u de reddingsvesten ook werkelijk zou dragen.
J.J. ASTOR:
Etches! Heeft u even?
ETCHES:
Ik kom zo bij u, meneer Astor.
ELEANOR WIDENER:
(houdt hem tegen)
Verdraaid, Etches. Wat is er aan de hand?
CARDOZA:
De waarheid, meissie, zijn we in gevaar?
ETCHES:
In gevaar? Op dit schip? Meneer Astor, doe uw vest aan.
VOLG DE ORDERS
DAMES EN HEREN, TOE – DOE UW VEST AAN
MENEER ASTOR, GEEFT U HET VOORBEELD –
DIT IS LOUTER OEFENING
DUS GEEN REDEN VOOR PANIEK
ETCHES & LATIMER:
GEWOON NAAR BEHOREN
EEN KLEINE VERTRAGING
EEN TECHNISCHE STOP
MET VOLLE MOTOREN
ZE KAN IEDER MOMENT WEER IN ORDE ZIJN
LET U MAAR OP!
J.J. ASTOR:
Hoor eens even, Etches. Ik eis dat je me onmiddellijk de ware toedracht vertelt!
ETCHES:
Volgens de laatste berichten is een van haar schroeven beschadigd, sir – dat zou een volle dag vertraging betekenen.
ELEANOR WIDENER:
Nu wordt deze reis te bont!
MADELEINE ASTOR:
CARDOZA:
MADELEINE ASTOR:
MADELEINE ASTOR & CARDOZA:
ROEP DE KAPITEIN, WANT IK WIL RAPPORTAGE!
EN SNEL!
EERSTEKLAS PASSAGIERS:
ETCHES:
DA’S DE TWEEDE KLAS!
(Verschillende TWEEDEKLAS PASSAGIERS, waaronder EDGAR & ALICE BEANE, zijn binnengekomen en kijken nu vol verwondering rond naar de weelderige entourage. ALICE BEANE heeft alleen nog oog voor de EERSTEKLAS PASSAGIERS.)
ALICE BEANE:
Edgar, kijk! Wat zei ik je? De crème de la crème!
EDGAR BEANE:
Ja, jij bent hier de enige persoon die ik niet herken.
ALICE BEANE:
BABBELEN MET ELKE RIJKE KNAR!
KIJK ES WAT SJIEK:
DAT ANTIEK –
’T IS NET EEN BAZAR!
| ALLE PASSAGIERS: | ETCHES & STEWARDS: | ||
|---|---|---|---|
| ZOMAAR ZONDER REDEN | MENEER ASTOR, | ||
| UIT JE BED GEHAALD | DOE UW VEST AAN - | ||
| SLAPERIG EN DANIG | MEVROUW CARDOZA, | ||
| IN DE WAR | ’T IS VOOR UW BESTWIL – | ||
| LAMPEN ZIJN FEL – | DIT IS LOUTER OEFENING | ||
| DIT APPÈL | DUS GEEN REDEN | ||
| IS REUZE BIZAR! | VOOR PANIEK | ||
| ETCHES & STAFF: | GROEP 1: | GROEP 2: | GROEP 3: |
| STRAKS VAREN WE | |||
| DOOR! | ZÓ IN JE | STRAKS VAREN WE | |
| PYJAMA IN DE | DOOR! | ||
| GEWOON NAAR | GRAND SALON | ZÓ IN JE | |
| BEHOREN | PYJAMA IN DE | ||
| ZIE JE | GRAND SALON | ||
| ALLE DINGEN | GEWOON NAAR | ||
| EEN KLEINE | DOOR EEN WAAS | BEHOREN | ZIE JE |
| VERTRAGING | ALLES IS HIER | EEN KLEINE | ALLE DINGEN |
| LOUTER | VERTRAGING | DOOR EEN WAAS | |
| EEN TECHNISCHE | –PANDEMONIUM | ALLES IS HIER | |
| STOP | HAREN DOOR DE | ||
| WAR | EEN TECHNISCHE | LOUTER | |
| JE VOELT JE | STOP | PANDEMONIUM | |
| STRAKS VAREN WE | DWAAS | STRAKS VAREN WE | |
| DOOR | ZÓ IN JE | DOOR | |
| PYJAMA IN DE | STRAKS VAREN WE | ||
| GRAND SALON | DOOR | ZÓ IN JE | |
| MET VOLLE | PYJAMA IN DE | ||
| MOTOREN – | ZIE JE | GRAND SALON – | |
| ALLE DINGEN | MET VOLLE | ||
| DOOR EEN – | MO— |
(IEDEREEN stokt als de boot begint te trillen. De PASSAGIERS beginnen weer te zingen, maar nu aarzelend, met veel minder overtuiging.)
| ETCHES: | ALLE ANDEREN: | ||
|---|---|---|---|
| MEVROUW CARDOZA, | |||
| GA NAAR BOVEN | |||
| MEVROUW WIDENER, | … ZIE JE ALLE DINGEN | ||
| DOOR EEN | |||
| WEES VERSTANDIG | WAAS … | ||
| DIT IS PUUR | DIT IS TE GEK | ||
| EEN OEFENING | EEN ÉCHEC | ||
| DUS GEEN REDEN | WAT VOEL JE JE DWAAS! | ||
| VOOR PANIEK | |||
| ETCHES & STAFF: | GROEP 1: | GROEP 2: | GROEP 3: |
| STRAKS VAREN WE | |||
| DOOR! | ZÓ IN JE | STRAKS VAREN WE | |
| PYJAMA IN DE | DOOR! | ||
| GEWOON NAAR | GRAND SALON | ZÓ IN JE | |
| BEHOREN | PYJAMA IN DE | ||
| ZIE JE | GRAND SALON | ||
| ALLE DINGEN | GEWOON NAAR | ||
| EEN KLEINE | DOOR EEN WAAS | BEHOREN | ZIE JE |
| VERTRAGING | ALLES IS HIER | EEN KLEINE | ALLE DINGEN |
| LOUTER | VERTRAGING | DOOR EEN WAAS | |
| EEN TECHNISCHE | PANDEMONIUM | ALLES IS HIER | |
| STOP | HAREN DOOR DE | ||
| WAR | EEN TECHNISCHE | LOUTER | |
| STRAKS VAREN WE | JE VOELT JE | STOP | |
| DOOR | DWAAS | PANDEMONIUM | |
| ZÓ IN JE | |||
| PYJAMA IN DE | STRAKS VAREN WE | ||
| GRAND SALON | DOOR | ZÓ IN JE | |
| MET VOLLE | PYJAMA IN DE | ||
| MOTOREN – | ZIE JE | GRAND SALON | |
| ALLE DINGEN | MET VOLLE | ||
| DOOR EEN WAAS | MOTOREN | ZIE JE ALLE | |
| DINGEN | |||
| DOOR EEN | |||
| ÉÉN MOMENTJE NOG | WAAS | ||
| ÉÉN MOMENTJE | |||
| ÉÉN MOMENTJE NOG | ÉÉN MOMENTJE | ||
| ÉÉN MOMENTJE NOG ÉÉN MOMENTJE NOG |
ALLEN:
DAN VAREN WE DOOR!
DAN VAREN WE DOOR!
WE VAREN DOOR!
(Licht verdwijnt, de scène wisselt.)
Scène 13
Het Benedendek (“F”-dek), het trappenhuis van de 3e klasse. Tijd: 12 uur 10.
(Het perspectief van het publiek is van beneden, omhoogkijkend in het trappenhuis. Hoewel de personages recht vooruitkijken, is de suggestie dat ze naar beneden kijken. De DRIE KATES verschijnen bovenaan de trap.)
NR 23A: “TRAPPENHUIS”
KATE McGOWAN:
KOM TERUG, MAN!
WE ZITTEN VAST HIER IN DIT KOT!
ALLE HEKKEN DEDEN ZE OP SLOT!
WE GAAN HIER ALLEMAAL KAPOT!
JIM FARRELL:
(komt op)
GEEN KANS,KATE!
HET WATER LOOPT OVER DE VLOER
HEEL DE DERDE KLAS IN REP EN ROER
EN DIE LUI DAARBOVEN DOEN GEEN MOER!
In onze slaapzaal staat het zestig centimeter hoog. Deze boot is aan het zinken!
KATE MURPHEY:
Wat moeten we doen? Verdrinken met alle andere ratten?
KATE McGOWAN:
Doe niet zo raar –
ZIJN BOTEN–
DIE ZAG IK OP DE FOTO–
KATE MULLINS:
KATE MURPHEY:
DE DRIE KATES:
EN HET WATER STROOMT AL OVERAL
JE ZIT ALS RATTEN IN DE VAL
EN GEEN MENS BEKOMMERT ZICH OM ONS!
(BARRETT verschijnt boven)
BARRETT:
Wat doen jullie daar? Dit schip zinkt. Weten jullie dat niet?
KATE McGOWAN:
En wie ben jij dan wel?
BARRETT:
Frederick Barrett, stoker. We moeten naar boven, naar de reddingsboten!
JIM FARRELL:
Wat denk je dat we aan het doen zijn, man?
BARRETT:
Als we de boten niet halen, zijn we d’r zeker geweest…
JIM FARRELL:
We moeten een andere route zoeken.
KATE MURPHEY:
Een andere route? D’r is geen andere route!
BARRETT:
Jawel, ik weet er een. Ik ben gisteren naar de radiokamer geglipt. Zonder gepakt te worden.
KATE MULLINS:
Hoe kan zoiets afschuwelijks gebeuren met zo’n prachtig schip?
KATE MURPHEY:
Wat je maar prachtig noemt…
BARRETT:
Schiet op voor we allemaal verzuipen!
KATE McGOWAN:
Dat zal je altijd zien, straks moeten we nog naar Amerika zwemmen!
(De scène wisselt; we horen het geluid van een telegraafapparaat dat morsecodes uitzendt.)
Scène 14
Het sloependek; daarna: de radiokamer. Tijd: 12.16
(Verschillende PASSAGIERS, waaronder de ASTORS, ELEANOR WIDENER, MADAME AUBERT, MEVROUW CARDOZA & J.H. RODGERS steken het sloependek over op weg naar de reddingsboten.)
ETCHES:
Dames en heren, wilt u mij volgen? Deze kant op voor het sloependek.
EDGAR BEANE:
Loop niet zo snel, Alice.
ALICE BEANE:
Schiet nou op, Edgar, ik wil in dezelfde reddingsboot als de Astors.
MADAME AUBERT:
Ik heb nog nooit in mijn leven in een roeiboot gezeten!
CARDOZA:
Die waarzegster in Wenen, vorige week, die had me al gewaarschuwd voor water!
ELEANOR WIDENER:
Ik verzet geen stap meer! Zolang er nog licht en warmte is, blijven we hier!
MADELEINE ASTOR:
Mijn diamanten! Ik heb mijn diamanten vergeten!
J.J. ASTOR:
Laat maar, Maddy, als we in New York zijn koop ik weer nieuwe voor je.
WIDENER:
Ik weet nog goed, mijn man George, 1900, de Bokseropstand. Patrouille op de Chinese Zee. Opeens: tussen de sampans door: een piratenschip vol rabiate Maleiers…
J.H. RODGERS:
Mevrouw Cardoza, mocht mij iets overkomen, zou u dan deze boodschap aan mijn zuster in Ohio willen geven?
MEVROUW CARDOZA:
Bent u niet een beetje voorbarig, meneer Rodgers?
J.H. RODGERS:
Ik ben iemand die de dingen telt, mevrouw. Ik tel kaarten en ik tel reddingsboten. Er zijn er te weinig. Ik wil dat mijn zuster weet dat ik op dit schip zat.
MEVROUW CARDOZA:
Maar als uw naam op de passagierslijst staat, meneer Rodgers.
J.H. RODGERS:
Mijn werkelijke naam is Jay Yates.
MEVROUW CARDOZA:
De beroemde valsspeler? Maar, ik heb een paar honderd dollar van u gewonnen.
J.H. RODGERS:
Ons spel werd afgebroken.
(Terwijl ze afgaan, komt KAPITEIN SMITH op, gevolgd door ANDREWS.)
ANDREWS:
Kapitein.
KAPITEIN SMITH:
Ja, meneer Andrews.
ANDREWS:
Het kan u niet ontgaan zijn dat we meer dan 2200 zielen aan boord hebben.
KAPITEIN SMITH:
Dat besef ik maar al te goed.
ANDREWS:
Maar in de reddingsboten is er slechts plaats voor duizend man.
KAPITEIN SMITH:
(blijft staan en draait zich om)
Ik heb dit schip niet ontworpen, meneer Andrews.
ANDREWS:
En ik heb de directie niet geadviseerd over het minimumaantal boten.
KAPITEIN SMITH:
Twintig boten waren voldoende, zei de Rederij. Hoeveel hebben we werkelijk nodig, om iedereen te redden?
ANDREWS:
Vierenvijftig, maar dat ging ten koste van de Eersteklas dekruimte en dat vond men onacceptabel. Met andere woorden, binnen 90 minuten zal meer dan de helft van ons verdrinken.
KAPITEIN SMITH:
Niet als een ander schip te hulp komt.
ANDREWS:
Is er een nabij?
KAPITEIN SMITH:
(loopt weg)
Dat wilde ik net gaan uitvinden.
LIGHTOLLER:
(komt op)
Kapitein, alle Eerste- en Tweedeklaspassagiers zijn op weg naar het sloependek, volgens plan. De Derdeklas passagiers hebben orders om benedendeks te blijven wachten op verdere instructies.
ANDREWS:
Kapitein, ik geloof dat passagiers noch bemanning de toestand helemaal begrijpen. U móet ze dat uitleggen-
KAPITEIN SMITH:
(blijft weer staan)
Wát uitleggen, meneer Andrews? Dat over de twaalfhonderd al ten dode zijn opgeschreven? Ik dacht het niet. Er zou onmiddellijk paniek uitbreken! Mensen zouden elkaar afslachten om te kunnen overleven!
LIGHTOLLER:
Uw verdere instructies, kapitein.
KAPITEIN SMITH:
Wat? Ik wil je boven hebben, bij het laden van de boten.
LIGHTOLLER:
Maar de Derdeklas passagiers, sir, ze wachten allen nog beneden.
KAPITEIN SMITH:
Dat is niet uw zorg, Lightoller! U heeft uw eigen taak.
LIGHTOLLER:
Jawel, kapitein!
(loopt weg)
ANDREWS:
Dus u beslist nu wie sterven moet en wie blijft leven? Al bent u de kapitein, dat geeft u niet het recht om voor God te spelen.
KAPITEIN SMITH:
Goed, laat God dan beslissen!
ANDREWS:
Zo te zien heeft God al een duidelijke voorkeur voor de Eerste Klas.
KAPITEIN SMITH:
Hoezo?
ANDREWS:
Zitten zij niet het dichtste bij de reddingsboten?
KAPITEIN SMITH:
Misschien vereffent Hij de rekening en stuurt Hij nog een schip voor de andere Klassen.
(Ze lopen af in een blackout. De Radiokamer wordt zichtbaar; Tijd: 12 uur16. Telegrafist HAROLD BRIDE zit over zijn seinsleutel gebogen en blijft het noodsignaal “C.Q.D” uitzenden. KAPITEIN SMITH komt binnen, na een tijdje gevolgd door ANDREWS.)
BRIDE:
C-Q-D – Titanic – C-Q-D – noodsituatie – herhaal, noodsituatie –
KAPITEIN SMITH:
Telegrafist, heeft u een ander schip kunnen bereiken?
BRIDE:
(zonder zich om te draaien)
Zie je niet dat ik bezig ben? Ga de kapitein lastigvallen!
KAPITEIN SMITH:
Ik ben de kapitein!
(BRIDE spring overeind, vergeet daarbij zijn koptelefoon, die van hoofd gerukt wordt)
BRIDE:
Mijn excuses, sir-
KAPITEIN SMITH:
Blijft u zitten, meneer-?
BRIDE:
Bride, sir. Van Marconi’s Internationale Firma voor Draadloze Maritieme.
KAPITEIN SMITH:
Ga zitten, meneer Bride!
BRIDE:
Ja, kapitein.
KAPITEIN SMITH:
En gaat u door!
BRIDE:
Ja, kapitein.
(Hij gaat zitten, zet zijn koptelefoon weer op, en gaat door met het uitzenden van het “C.Q.D.”- signaal)
KAPITEIN SMITH:
Heeft u nabije schepen kunnen bereiken?
BRIDE:
Zes of zeven, sir – (kijkt op wat vodjes papier om hem heen)
Het dichtste bij lijkt de Carpathia te zijn, da’s een schip van de Cunard Line.
KAPITEIN SMITH:
Ik ken de Carpathia, meneer Bride.
BRIDE:
Om 23 uur 58 hebben ze onze noodoproep bevestigd. Ze hebben rechtsomkeert gemaakt en zijn naar ons op weg.
KAPITEIN SMITH:
Hoe ver is ze van ons verwijderd?
BRIDE:
58 mijl, sir.
ANDREWS:
Dat is meer dan vier uur.
KAPITEIN SMITH:
De Carpathia kan niet het enige schip in de buurt zijn, meneer Bride.
BRIDE:
Er was inderdaad nog een ander, sir: de Californian. Haar signaal was veel krachtiger dan de rest. Ze ligt binnen de tien mijl, zou ik zeggen, maar sinds de aanvaring heeft ze niets meer van zich laten horen.
KAPITEIN SMITH:
Waarom niet?
BRIDE:
Geen idee, kapitein.
(ISMAY komt op)
ISMAY:
E.J., je móet iets doen!
KAPITEIN SMITH:
Wat had u in gedachten, meneer Ismay?
ISMAY:
Laat onmiddellijk een ander schip komen.
KAPITEIN SMITH:
Het dichtstbijzijnde is op vier uur afstand, ben ik bang.
ISMAY:
Vier uur? Maar dan liggen we allemaal op de bodem!
KAPITEIN SMITH:
En de Californian, meneer Bride, zij was dichterbij, dacht u…
BRIDE:
Dat weet ik vrijwel zeker, kapitein, maar ze antwoord niet meer.
ISMAY:
Hoezo? Je moet een antwoord eisen!
BRIDE:
Op zulke kleine schepen is er maar één telegrafist, sir, misschien zat zijn dienst erop en is hij naar bed gegaan.
ISMAY:
Wel, verdomme! Blijf het proberen!
BRIDE:
Er is een nieuw noodsignaal – S.O.S. – het wordt nog nauwelijks gebruikt. Maar het is makkelijker te lezen dan C.Q.D., dus ik dacht…
KAPITEIN SMITH:
Doe wat u bedenken kunt, meneer Bride. Maar bereik dat schip!
BRIDE:
(gaat weer terug naar zijn seinsleutel)
S-O-S — Titanic – S-O-S – noodsituatie. Hoort u mij, Californian. Waar zit je, ouwe jongen? Verdomme, waarom antwoord je niet?
NR 24: “DE SCHULD”
ISMAY:
ANDREWS:
(starend in de verte)
WEET NOG VAN NIETS –
WARM UIT HUN BED –
KLEUMEND AAN DEK –
ZOU ONZINKBAAR ZIJN –
WAT DOET ZIJ NU?
ISMAY:
HEBBEN WE NIET NOG WAT TIJD?
MOGELIJK BLIJFT ZIJ NOG DRIJVEN –
IS DAT NIET EEN MOGELIJKHEID?
ANDREWS:
ZITTEN ER SOMS VLEUGELS AAN?
IK, MENEER, STOND AAN HAAR WIEG
DUS IK WEET HOE ZIJ ONDER ZAL GAAN!
ISMAY:
KON U DEZE RAMP NIET VERMIJDEN!
WAS HET DE HAND VAN HET LOT
DIE ONS SCHIPBREUK DEED LIJDEN?
DIT, WAT HIER GEBEURT!
WANDEN DIE GAAN LEKKEN!
DUBBEL STAAL DAT SCHEURT!
WIE HEEFT DE SCHULD?
DAT BENT U!
U!
KAPITEIN SMITH:
BOUWDE OP MIJ –
MIJN PASSAGIERS –
ELK MET EEN DROOM
ELK MET EEN DROOM …
ISMAY:
IEMAND DIE DE NOODKREET HOORT?
ANDREWS:
DIE HULP KOMT TE LAAT!
ONZE FLANK IS DOORBOORD!
ISMAY:
EEN DEGELIJKE STALEN PLAAT!
ANDREWS:
HET IS GOD DIE EEN SCHIP ZINKEN LAAT!
ISMAY:
(over KAPITEIN SMITH)
DIE DIT SCHIP OP EEN IJSBERG LIET LOPEN!
ANDREWS:
TOT EEN SNELHEID VAN VEEL TE VEEL KNOPEN?
(geen antwoord)
WERKELIJK BIJZONDER!
KUNT U ONS NU HELPEN?
BID MAAR OM EEN WONDER!
U WEET DE WEG –
GAAT UW GANG!
KAPITEIN SMITH:
(tegen ISMAY)
WIE WOU DE RIJKE ELITE PLEZIEREN?
ISMAY:
IK LAAT ME HIER NIET SCHOFFEREN!
(tegen ANDREWS)
ANDREWS:
KAPITEIN SMITH:
(tegen ISMAY)
ISMAY:
(tegen KAPITEIN SMITH)
KAPITEIN SMITH:
| ISMAY: | ANDREWS: |
|---|---|
| EN WIE ZETTE | EN WIE WOU PERSÉ |
| NIET GENOEG MAN | ALLES GROTER |
| OP DE UITKIJK? | EN SNELLER? |
| WIE DEED DAT? | |
| KAPITEIN SMITH: | ANDREWS: |
| WIE DEED DAT? | WIE DEED DAT? |
ISMAY:
ALLEDRIE:
WIE DEED DAT?
(De muziek loopt door; het geluid van een binnenkomend bericht doet KAPITEIN SMITH, ANDREWS en ISMAY naar BRIDE toegaan. Ze luisteren, maar BRIDE geeft aan dat het geen reddingsbericht is. Ze staan een moment in gedachten. Tenslotte:)
ANDREWS:
KAPITEIN SMITH:
ALLEDRIE:
MOET IK DEZE BEPROEVING DOORSTAAN?
HOORT HIJ ONS AAN?
ISMAY:
(tegen ANDREWS)
ANDREWS:
(voor zichzelf)
IK BEN SCHULDIG …
KAPITEIN SMITH:
(bitter, voor zichzelf)
EN DE REDDER IN NOOD …
DIT IS MIJN SCHIP
IK BEN SCHULDIG …
(Het licht verdwijnt.)
Scène 15
Op het sloependek. Tijd: 01.46.
(Een davit geeft aan waar de reddingsboot zich bevindt. Een groep PASSAGIERS staat in de rij om in de boten te stappen. Onder de Eersteklas Passagiers bevinden zich de J.J ASTOR, ELEANOR WIDENER, MADAME AUBERT en IDA STRAUSS. Onder de Tweedeklas Passagiers bevinden zich de BEANES. Onder de Derdeklas Passagiers zien we JIM FARRELL en de DRIE KATES. Iedereen staat onzeker en vol verbazing om zich heen te kijken, rillend in de ijzige vrieskou. De dienstdoende OFFICIEREN zijn LIGHTOLLER en MURDOCH, geassisteerd door ETCHES. Van de BEMANNING zien we BARRETT en FLEET.)
LIGHTOLLER:
Vrouwen en kinderen nu aan boord van de reddingsboten!
MURDOCH:
Willen de mannen aan de kant blijven!
NR 25: “NAAR DE REDDINGSBOTEN”
MARION THAYER:
PAPPA BLIJFT NOG EVENTJES AAN DEK
DOE MAAR NET ALSOF WE SAMEN ROEIEN GAAN
LACH ‘ES NAAR ME SCHAT – DOE NIET ZO GEK–!
(Het zoontje staat doodstil, verscheurd tussen zijn ouders)
JOHN THAYER:
MARION THAYER:
JOHN THAYER:
‘T IS ZÓ VOORBIJ
MORGEN KOM IK JULLIE AL WEER HALEN
JOU EN DEZE FLINKE ZOON VAN MIJ
MURDOCH & LIGHTOLLER:
(tegen IDA STRAUSS)
LIGHTOLLER:
ISIDOR STRAUSS:
Ida – je moet gaan—
IDA STRAUSS:
En jij dan?
ISIDOR STRAUSS:
Ida, ik zeg je, stap in die reddingsboot!
IDA STRAUSS:
Dat weiger ik.
ISIDOR STRAUSS:
Weigeren? We zijn 40 jaar samen – jij kán niet weigeren!
IDA STRAUSS:
Het spijt me, Isidor, maar na 40 jaar– hoe kan ik je nu alleen laten?
ISIDOR STRAUSS:
Jij moet gered worden!
IDA STRAUSS:
En dan? Moet ik verder leven zonder jou? Geen sprake van!
ISIDOR STRAUSS:
Ida –
IDA STRAUSS:
Waar jij gaat, zal ik gaan!
MURDOCH, LIGHTOLLER & STEWARD:
DE TIJD DIE DRINGT
| DUS MAAKT U VOORT | J.J. ASTOR: |
| HEEFT U DE ORDERS | LIEVE MADDIE, |
| NIET GEHOORD? | STAP NU IN DIE BOOT DAAR |
ALICEBEAN:
| DAT IS DE LAATSTE BOOT | KIJK! WIE STAAT ER NAAST ME? |
| U MOET DIRECT AAN BOORD! | MEVROUW ASTOR! |
| MURDOCH, LIGHTOLLER, ETCHES: | EDGAR BEANE: |
| DE TIJD DIE DRINGT | ALICE, |
| DUS MAAKT U VOORT | JE STAPT NU IN DIE BOOT DAAR! |
J.J. ASTOR:
| HEEFT U DE ORDERS | ER LIGT EEN BOOT KLAAR! |
| NIET GEHOORD? | |
| DAT IS DE LAATSTE BOOT | ALLEN: |
| IS DAT AL DE ALLERLAATSTE | |
| U MOET DIRECT AAN | BOOT DAAR? |
| BOORD! |
(KATE McGOWAN & JIM FARRELL komen aan bij de boten.)
JIM FARRELL:
In die boot daar is nog plaats. Kate, in godsnaam, stap in.
KATE McGOWAN:
Niet zonder jou, Jim. Ik wil geen weduwe worden zonder eerst bruid te zijn geweest!
JIM FARRELL:
VEILIG DAAR IN AMERIKA!
MURDOCH:
Ik heb twee roeiers nodig in de boot. U, mevrouw Fleet.
FLEET:
(gaat aan boord)
Jawel, sir, dank u, sir!
MURDOCH:
Jij daar, stoker!
BARRETT:
Barrett, sir.
MURDOCH:
Meneer Barrett, kunt u roeien?
BARRETT:
Ik heb het nooit eerder gedaan, sir.
JIM FARRELL:
Ik kan roeien, sir! Ik ben visser van huis uit.
MURDOCH:
Stap dan in, man, en schiet op!
JIM FARRELL:
Jazeker, sir, dank u, sir.
(tegen BARRETT, terwijl hij instapt)
Sorry, maat…
BARRETT:
Veel geluk, makker.
EDGAR BEANE:
Alice, stap in die boot!
ALICE BEANE:
Oh, Edgar, ik heb zo’n spijt van al die afschuwelijke dingen die ik-
EDGAR BEANE:
Alice, goddomme, doe wat ik zeg!
ALICE BEANE:
Ik hou van je, Edgar.
ETCHES:
(tegen BARRETT)
Jongen, waarom heb je net je plek afgestaan? Nu kom je nooit meer weg.
BARRETT:
Het was een passagier, nietwaar? Van hún geld werd ons loon betaald.
| BARRETT: | EDGAR BEANE: | ENSEMBLE: |
|---|---|---|
| (TEGEN DARLENE’S | (VIER GROEPEN IN | |
| FOTO) | CANON) | |
| DROOM VAN MIJ | OVERAL | ZOU ER NOG EEN PLAATS |
| AL DIE DUIZEND | DAAR IN DIE BOOT ZIJN? | |
| STEMMEN … | ||
| LAAT EEN ENGEL | DE NACHT | HAAST JE |
| NAAST JE WAKEN | IS GEVULD | WANT WE HEBBEN |
| DEZE NACHT | MET DIE DUIZEND | WEINIG TIJD! |
| STEMMEN .. | ||
| SLA DE HEMEL | OVERAL | ZOU ER NOG EEN PLAATS |
| ALS EEN DEKEN | AL DIE DUIZEND | DAAR IN DIE BOOT ZIJN? |
| OM JE SCHOUDERS HEEN | STEMMEN .. | |
| BLIJF BIJ MIJ | DE NACHT | HAAST JE |
| IK BEWIJS JE | IS GEVULD | WANT WE HEBBEN |
| AL MIJN LIEFDE | MET DIE DUIZEND | WEING TIJD! |
| ALS JE WACHT | STEMMEN (ETC.) | (ETC.) |
ANDREWS:
| BARRETT: | HIERAAN SCHULDIG? |
| WANT HET HART | |
| VAN DEZE ZEEMAN | |
| SLAAT VOOR JOU ALLEEN | |
| VOOR JOU ALLEEN |
MURDOCH, LATIMER & LIGHTOLLER:
(bij de reddingsboot)
NR 26: “ER KOMT EEN MORGEN”
ENSEMBLE:
ER KOMT EEN MORGEN
DAT IK JOU WEER VIND
IK WEET, DIE MORGEN,
DAT DE DOOD NIET WINT
DAN STA JE DAAR WEER AAN MIJN ZIJ
BARRETT:
(met de foto van DARLENE in zijn hand)
EN JE ZIJDEN HAAR –
IN MIJN GEDACHTEN
ZIJN ZE ALTIJD DAAR
WANT IK ZWEER:
HOE LANG DE NACHT IS
ER KÓMT EEN MORGEN
EN OP DIE MORGEN KEER IK WEER
| ENSEMBLE: | BARRETT: |
|---|---|
| GEEF ONS EEN MORGEN | GOEDE REIS |
| NOG EEN LAATSTE UUR | LAAT EEN ENGEL |
| NAAST U WAKEN | |
| ALS WIJ NU SCHEIDEN | DEZE NACHT |
| IS HET KORT VAN DUUR |
EDGAR BEANE:
| JE WEET: HET WEERZIEN | MET DIE DUIZEND STEMMEN |
| KOMT AL SNEL | |
| DUS ZEG: TOT ZIENS | |
| EN NIET: VAARWEL |
BARRETT:
EN IK KUS JE GAUW
IN ÉÉN SECONDE
ZWEER IK EEUWIG TROUW
ENSEMBLE:
DE HOOP VERGAAN –
ER KÓMT EEN MORGEN
DAT WIJ VOOR ALTIJD
SAMEN STAAN!
(De scène wisselt)
Scène 16
(De Brug. Tijd: 02:06. Verlicht worden: KAPITEIN SMITH, MURDOCH & ETCHES)
ETCHES:
Alle twintig reddingsboten zijn te water gelaten, kapitein. Alle dames uit de Eerste Klas zijn vertrokken. Op één na.
KAPITEIN SMITH:
Dank u, Etches.
ETCHES:
Wie had dat ooit kunnen denken? Iedereen zei dat ze nooit zou zinken.
KAPITEIN SMITH:
Meneer Ismay beweerde altijd dat de Titanic één grote reddingsboot was.
MURDOCH:
Maar om z’n eigen nek te redden, is hij toch maar in een van de kleintjes gestapt.
KAPITEIN SMITH:
Die kerel wilde boven alles een legende creëren. Nou, dat is hem dan verdomd goed gelukt.
MURDOCH:
Kapitein, ik wil nog zeggen dat ik de volledige verantwoordelijkheid op me neem. Ik was de hoogste officier op de brug ten tijde van … Als ik capabeler was geweest, had ik ons frontaal op de ijsberg laten botsen. De boeg was verpletterd, misschien had het wat mensenlevens gekost, maar het schip was niet ten onder gegaan.
KAPITEIN SMITH:
U deed wat u het beste leek, mevrouw Murdoch.
MURDOCH:
U had hoge verwachtingen van mij, sir -en terecht- maar al uw vertrouwen is misplaatst gebleken.
KAPITEIN SMITH:
(in zijn eigen gedachten verzonken)
Eigenlijk heb ik altijd bijzonder veel geluk gehad. Drieënveertig jaar op zee, overal op gevaren. Op alle White Star schepen. En in al die tijd nog niet één schipbreuk gezien. Laat staan: meegemaakt. Geen enkele ramp van enige betekenis.
(De lichten verdwijnen. IEDEREEN gaat af. Alleen ETCHES blijft over.)
NR 27B: “KAPITEIN TE ZIJN” (ETCHES)
ETCHES:
(met de blik naar de hemel)
VAN ELKE STAND
AL DEZE LEVENS
HOUDT U IN UW HAND
REDDER IN NOOD
U HOUDT DE MACHT
OVER LEVEN EN DOOD
OVER LEVEN EN …
(Licht verdwijnt, de scène wisselt)
Scène 17
Het bovenste Promenadedek. Tijd: 02:14.
(Een railing loopt van links naar rechts over het toneel. Het dek is nu gevaarlijk aan het overhellen. ISIDOR & IDA STRAUSS staan aan de railing.)
ISIDOR STRAUSS:
Heb je het koud?
IDA STRAUSS:
De laatste tijd heb ik het voortdurend koud.
ISIDOR STRAUSS:
Kom, dan blaas ik op je vingers.
IDA STRAUSS:
Spaar je adem.
ISIDOR STRAUSS:
Voor wat?
ETCHES:
(komt dichterbij met een fles champagne)
Meneer Strauss.
ISIDOR STRAUSS:
Mevrouw Etches.
ETCHES:
Mevrouw Strauss, misschien een glas champagne?
ISIDOR STRAUSS:
Champagne? Hoezo? Hebben we iets te vieren?
ETCHES:
Ik heb de Crystal 1898 meegebracht. De laatste fles.
IDA STRAUSS:
Mijn hemel. Is dat niet zonde om open te maken?
ETCHES:
(hij maakt de fles open en vult twee glazen)
Onder de omstandigheden, mevrouw, zou het zonde zijn dat niet te doen.
(hij geeft MENEER & MEVROUW STRAUSS elk een glas)
ISIDOR STRAUSS:
Drinkt u een glas met ons mee, mevrouw Etches?
ETCHES:
Misschien later, sir. Ik moet nog voor mijn vaste gasten zorgen. Mag ik zeggen dat ik u beiden door de jaren heen met veel plezier heb mogen bedienen?
(zij gaat af)
ISIDOR STRAUSS:
Op ons tweeën.
IDA STRAUSS:
Wie anders?
IDA STRAUSS:
Weet je, je bent steeds een reuze aantrekkelijke kerel gebleven.
ISIDOR STRAUSS:
Ik moest wel, om zo’n mooie vrouw bij me te houden.
NR 29: “STEEDS”
ISIDOR:
ALS JIJ NAAR MIJ KIJKT
STEEDS
VOEL IK DIE GLOED
IDA:
NA ZOVEEL JAREN –
ISIDOR & IDA:
ISIDOR:
STEEDS
NET ZOALS TOEN
“IK BLIJF JE TROUW –”
ISIDOR & IDA:
WAT HIELD IK VAN JOU!
EN DAT DEED IK STEEDS
IDA:
MEER DAN DOOD
IS WAT IK DEEL MET JOU
ISIDOR:
JIJ WAARDEERT ME
INSPIREERT ME
STEEDS
ISIDOR & IDA:
STEEDS
LEEFDE JE MEE
ISIDOR:
ISIDOR & IDA:
COMPLEET
ISIDOR:
ISIDOR & IDA:
(Hij heeft zijn zakdoek om zijn lege champagneglas gewikkeld en op het dek neergezet. Nu trapt hij het glas kapot met zijn voet)
ISIDOR & IDA:
(De scène wisselt.)
Scène 18
De Eersteklas Rooksalon en het Dek daarboven. Tijd: 02:19.
(In de Eersteklas Rooksalon zit ANDREWS alleen. Hij heeft zijn jasje en zijn reddingsvest over een stoel gegooid, en bestudeert nu in opperste concentratie een stapel nautische ontwerpen die uitgespreid liggen op de kaarttafel. Op de schoorsteenmantel staat het perfecte schaalmodel van de Titanic. Boven, op het hellende dek, is KAPITEIN SMITH verschenen. Hij roept door een megafoon naar MURDOCH, HICHENS en ETCHES)
KAPITEIN SMITH:
Ik verklaar dit vaartuig officieel verloren! Mijne heren, u heeft uw plicht gedaan. Van nu af aan is het iedereen voor zichzelf!
(gaat af)
NR 30: “HET VISIOEN VAN MENEER ANDREWS”
ANDREWS:
UIT DE BLAUWDRUK HIER
ALLE FOUTEN DIE IK HEB GEMAAKT …
DOOR DE WAND HEEN SPUIT
OP DE PLEK WAAR DE ROMP IS GERAAKT –
ELK WATERDICHT RUIM
EN DE BOEG DIE ZAKT GESTAAG –
DIE MAAKTE IK VEEL TE LAAG –!
STEEDS EEN DEK TE LAAG!
ELK DEFECT
MET EEN STREEK VAN DE PEN, EN WAT INKT –
MOET PERFECT
EN IK CREËER NU EEN SCHIP DAT NIET ZINKT –
(Hij begint als een waanzinnige lijnen te corrigeren op de bouwtekening)
ANDREWS:
HET MOET OPNIEUW!
OPNIEUW!
HET MOET OPNIEUW!
(LATIMER komt binnen)
LATIMER:
Meneer Andrews! Waarom probeert u niet weg te komen?
(ANDREWS reageert niet)
Meneer Andrews!
(Hij rent weer af)
ANDREWS:
HET WATER WINT VAN DE TECHNIEK
DAAR ZAKT DE BOEG –
DE STEVEN SCHIET NAAR OMHOOG
DE MENSEN VLUCHTEN IN PANIEK
ALS BIJEN, ZWERMEND ROND EEN KORF,
HANGT MEN DAAR
KLEMT MEN ZICH VAST –
VAST AAN HET LEVEN
EN VAST AAN ELKAAR
TOT ZE BEZWIJKEN, ÉÉN VOOR ÉÉN
ELK VALT VAN TACHTIG METER HOOG
NAAR OMLAAG –
HUN VERDER LOT
WEET GOD ALLEEN!
WEET GOD ALLEEN!
ANDREWS:
WÉG ELK BESEF VAN GOED OF KWAAD!
ZIE HOE DE MENS ALLEEN NOG VECHT VOOR ZICHZELF –
HOE MEN ELKAAR CREPEREN LAAT!
KAPÓT DE MUREN TUSSEN ALLE KLASSEN!
BEESTACHTIG WREED –
ZÓ ZAL DE HELE BESCHAVING VERGAAN…
(Weer overvalt hem de waanzin)
ZIE IK JE WEER IN HET NAJAAR…
ZIE IK JE WEER IN HET NAJAAR …
(De vleugel rolt nu op hem af en vermorzelt hem tegen de muur. De scène wisselt.)
Scène 19
Aan boord van de Carpathia. 15 april, 1912. Tijd: 08:40.
(Een voor een komen de OVERLEVENDEN op en gaan in een rij staan: LIGHTOLLER, MADELEINE ASTOR, JIM FARRELL, MEVROUW CARDOZA, ALICE BEANE, KATE McGOWAN, BRIDE, ISMAY, MADAME AUBERT, ELEANOR WIDENER, & FLEET.
NR 30A: “DE ONDERGANG”
LIGHTOLLER:
Het ene moment was het schip er nog. En toen opeens was ze verdwenen.
MADELEINE ASTOR:
Meer dan duizend arme stakkers dreven rond in het ijskoude water.
JIM FARRELL:
We hadden nog terug willen gaan -echt waar- om ze te redden.
MEVROUW CARDOZA:
Maar dan waren de boten overvol geraakt, dan waren we allemaal verdronken.
ALICE BEANE:
Het lawaai van alle stemmen was oorverdovend. Alsof daar in het donker een heel stadion vol mensen dreef.
CAROLINE NEVILLE:
En toen, na een half uur of zo, werd het opeens doodstil –
KATE McGOWAN:
En het erge was… Ik voelde me opgelucht.
BRIDE:
Die stemmen zal ik mijn hele leven blijven horen…
ISMAY:
Ja, ik nam die plaats in de reddingsboot. Waarom niet? Anders was hij leeg gebleven.
ELEANOR WIDENER:
Er waren meer dan 450 lege plaatsen in de boten.
MADAME AUBERT:
Het was zo intens koud.
ALICE BEANE:
De vrouwen waren zo dapper, alleen in het donker, midden op de oceaan.
FLEET:
Wie weet, als ik die ijsberg eerder had gezien…
LIGHTOLLER:
Wie weet, als we langzamer hadden gevaren …
BRIDE:
Wie weet, als de Californian mijn oproep had gehoord … Ik blééf uitzenden, tot het bittere eind. Dat schip had alle mannen, vrouwen, en kinderen kunnen redden!
ISMAY:
We waren maar 95 mijl van het vasteland af.
MADAME AUBERT:
Toen het ochtend werd, zagen we overal ijs om ons heen, over alles lag een roze gloed. En honderden dekstoelen drijvend in het water.
KATE McGOWAN:
Al die arme vrouwen en kinderen uit de Derde Klas die de boten nooit gehaald hebben.
MEVROUW CARDOZA:
Alle muzikanten die door bleven spelen: “Najaar”, tot het allerlaatste moment.
LIGHTOLLER:
Er waren maar 711 overlevenden, 1517 zielen zijn met het schip ten onder gegaan.
MADELEINE ASTOR:
Waaronder onze echtgenoten.
KATE McGOWAN:
Vrienden.
FLEET:
Ouders.
BRIDE:
Kinderen.
CAROLINE NEVILLE:
In een paar minuten tijd was het grootste bewegend voorwerp op aarde totaal verdwenen.
NR 31A: FINALE #1
ALLE OVERLEVENDEN:
EEN WERK TE SCHEPPEN
DAT ZOWEL GIGANTISCH IS
ALS ONMOGELIJK
EEN GRAFMONUMENT VOOR FARAO’S
EEN KATHEDRAAL GEMAAKT VAN LICHT
GEBRAND IN GLAS
DIE DE MENSEN DRIJFT
TOT HET HOGERE …
TEMMEN DE NATUUR
STONEHENGE, HET PARTHENON, DE DUOMO
EN CHINA’S GROTE MUUR
DE BESTORMING VAN DE HEMEL
ZOALS ICARUS
VOOR ONS GEEN ZEPPELIN
VOOR ONS
EEN PARADIJS
EEN WAAR MIRAKEL –
(De OVERLEVENDEN vallen stil. Vanuit de coulissen, klinken alleen nog de stemmen van de DODEN.)
DE DODEN:
(vanuit de coulissen)
ENSEMBLE:
EEN COMPLETE BESCHAVING!
GROOTS!
EN SNEL!
EN DE ESSENTIE
VAN TECHNISCHE PERFECTIE…
EN DE ESSENTIE
VAN TECHNISCHE PERFECTIE…
VAAR DOOR! VAAR DOOR!
MIJN SCHIP TITANIC!
DOOR DE OPEN ZEE
WAAR UW HAVEN WACHT
VAAR IK MET U MEE…
VAAR IK MET U MEE!