De brug.
(LIGHTOLLER en MURDOCH zijn op hun post, de laatste aan het roer. ANDREWS maakt aantekeningen.)
ANDREWS:
Het wordt verrekte koud, vindt u ook niet, mevrouw Lightoller?
LIGHTOLLER:
Ja. Het voelt eerder als februari dan als april.
(ISMAY komt op)
ISMAY:
Ah, Andrews! Daar ben je! Ik heb je overal lopen zoeken. Ik wil je mening - hoe vind je de overtocht gaan, tot nu toe?
ANDREWS:
Niet zo goed als ik gehoopt had, mebeer Ismay. We hebben een paar problemen.
ISMAY:
Werkelijk? Zoals?
ANDREWS:
De waterdruk voor het bovendek is ondermaats, vind ik. En het keukenpersoneel klaagt dat de slaapvertrekken te hevig verwarmd worden.
ISMAY:
Wat een ondankbaarheid…! In mijn vaders tijd waren ze blij als er überhaupt verwarmd werd. Nee, wat ik wilde weten, Andrews: ben jij tevreden met onze snelheid?
ANDREWS:
Ik dacht het wel, meneer.
ISMAY:
Zelf ben ik namelijk diep teleurgesteld, dat wil ik je wel zeggen. De zee is rustig, het weer prima. Waarom gaan we niet sneller?
ANDREWS:
We maken al 22 knopen, meneer Ismay. Geen enkel schip van de White Star Line heeft dat eerder gehaald.
ISMAY:
Dat schip van de Cunard Line hebben jullie ook gebouwd, hè? Biecht eens op, Andrews: heb jij de Titanic opzettelijk ontworpen om langzamer te gaan?
ANDREWS:
Dat vind ik een schandelijke insinuatie, meneer. Toen uw vader directeur was, waren veiligheid en comfort de eerste prioriteit - niet snelheid. Ja, bij de Cunard Line reizen de passagiers misschien een fractie sneller. Maar de White Star geeft ze een ervaring om nooit te vergeten.
ISMAY:
We leven in een nieuwe wereld, Andrews. De mensen willen snelheid bóven alles. Amerikanen hangen met liefde brakend over de railing, als ze daardoor een dag eerder in New York zijn.
(KAPITEIN SMITH is binnengekomen.)
KAPITEIN SMITH:
Meneer Ismay – had u nog iets te wensen?
ISMAY:
E.J.! Kun je al wat specifieker zijn over onze aankomst in New York, dinsdagmiddag?
KAPITEIN SMITH:
Het is een mogelijkheid. Meer kan ik niet zeggen
ISMAY:
Een mogelijkheid?! Goddomme, man, het is absoluut noodzakelijk! Als we wóensdagochtend pas aankomen, wordt onze terugreis een volle 24 uur uitgesteld! De Titanic moet een zes- daagse overtocht kunnen garanderen, E.J. Verdomme, zelfs die rotmoffen kunnen dat! Die tweederangs pieremachochels - de Deutschland en de Kaiser Wilhelhelm - die kunnen in twee weken heen en terug! God betere het, dan moet ons dat toch ook lukken!
KAPITEIN SMITH:
We zullen allen ongetwijfeld onze uiterste best doen, meneer Ismay.
ISMAY:
Mooi. Meer kan een mens niet vragen, nietwaar?
(Terwijl het licht verdwijnt op deze scène, horen we het geluid van een telegraafbericht dat verzonden wordt: de strepen en punten van de morsecode.)