(De Brug. Tijd: 02:06. Verlicht worden: KAPITEIN SMITH, MURDOCH & ETCHES)
ETCHES:
Alle twintig reddingsboten zijn te water gelaten, kapitein. Alle dames uit de Eerste Klas zijn vertrokken. Op één na.
KAPITEIN SMITH:
Dank u, Etches.
ETCHES:
Wie had dat ooit kunnen denken? Iedereen zei dat ze nooit zou zinken.
KAPITEIN SMITH:
Meneer Ismay beweerde altijd dat de Titanic één grote reddingsboot was.
MURDOCH:
Maar om z’n eigen nek te redden, is hij toch maar in een van de kleintjes gestapt.
KAPITEIN SMITH:
Die kerel wilde boven alles een legende creëren. Nou, dat is hem dan verdomd goed gelukt.
MURDOCH:
Kapitein, ik wil nog zeggen dat ik de volledige verantwoordelijkheid op me neem. Ik was de hoogste officier op de brug ten tijde van … Als ik capabeler was geweest, had ik ons frontaal op de ijsberg laten botsen. De boeg was verpletterd, misschien had het wat mensenlevens gekost, maar het schip was niet ten onder gegaan.
KAPITEIN SMITH:
U deed wat u het beste leek, mevrouw Murdoch.
MURDOCH:
U had hoge verwachtingen van mij, sir -en terecht- maar al uw vertrouwen is misplaatst gebleken.
KAPITEIN SMITH:
(in zijn eigen gedachten verzonken)
Eigenlijk heb ik altijd bijzonder veel geluk gehad. Drieënveertig jaar op zee, overal op gevaren. Op alle White Star schepen. En in al die tijd nog niet één schipbreuk gezien. Laat staan: meegemaakt. Geen enkele ramp van enige betekenis.
(De lichten verdwijnen. IEDEREEN gaat af. Alleen ETCHES blijft over.)
ETCHES:
(met de blik naar de hemel)
(Licht verdwijnt, de scène wisselt)