Het sloependek; daarna: de radiokamer. Tijd: 12.16
(Verschillende PASSAGIERS, waaronder de ASTORS, ELEANOR WIDENER, MADAME AUBERT, MEVROUW CARDOZA & J.H. RODGERS steken het sloependek over op weg naar de reddingsboten.)
ETCHES:
Dames en heren, wilt u mij volgen? Deze kant op voor het sloependek.
EDGAR BEANE:
Loop niet zo snel, Alice.
ALICE BEANE:
Schiet nou op, Edgar, ik wil in dezelfde reddingsboot als de Astors.
MADAME AUBERT:
Ik heb nog nooit in mijn leven in een roeiboot gezeten!
CARDOZA:
Die waarzegster in Wenen, vorige week, die had me al gewaarschuwd voor water!
ELEANOR WIDENER:
Ik verzet geen stap meer! Zolang er nog licht en warmte is, blijven we hier!
MADELEINE ASTOR:
Mijn diamanten! Ik heb mijn diamanten vergeten!
J.J. ASTOR:
Laat maar, Maddy, als we in New York zijn koop ik weer nieuwe voor je.
WIDENER:
Ik weet nog goed, mijn man George, 1900, de Bokseropstand. Patrouille op de Chinese Zee. Opeens: tussen de sampans door: een piratenschip vol rabiate Maleiers…
J.H. RODGERS:
Mevrouw Cardoza, mocht mij iets overkomen, zou u dan deze boodschap aan mijn zuster in Ohio willen geven?
MEVROUW CARDOZA:
Bent u niet een beetje voorbarig, meneer Rodgers?
J.H. RODGERS:
Ik ben iemand die de dingen telt, mevrouw. Ik tel kaarten en ik tel reddingsboten. Er zijn er te weinig. Ik wil dat mijn zuster weet dat ik op dit schip zat.
MEVROUW CARDOZA:
Maar als uw naam op de passagierslijst staat, meneer Rodgers.
J.H. RODGERS:
Mijn werkelijke naam is Jay Yates.
MEVROUW CARDOZA:
De beroemde valsspeler? Maar, ik heb een paar honderd dollar van u gewonnen.
J.H. RODGERS:
Ons spel werd afgebroken.
(Terwijl ze afgaan, komt KAPITEIN SMITH op, gevolgd door ANDREWS.)
ANDREWS:
Kapitein.
KAPITEIN SMITH:
Ja, meneer Andrews.
ANDREWS:
Het kan u niet ontgaan zijn dat we meer dan 2200 zielen aan boord hebben.
KAPITEIN SMITH:
Dat besef ik maar al te goed.
ANDREWS:
Maar in de reddingsboten is er slechts plaats voor duizend man.
KAPITEIN SMITH:
(blijft staan en draait zich om)
Ik heb dit schip niet ontworpen, meneer Andrews.
ANDREWS:
En ik heb de directie niet geadviseerd over het minimumaantal boten.
KAPITEIN SMITH:
Twintig boten waren voldoende, zei de Rederij. Hoeveel hebben we werkelijk nodig, om iedereen te redden?
ANDREWS:
Vierenvijftig, maar dat ging ten koste van de Eersteklas dekruimte en dat vond men onacceptabel. Met andere woorden, binnen 90 minuten zal meer dan de helft van ons verdrinken.
KAPITEIN SMITH:
Niet als een ander schip te hulp komt.
ANDREWS:
Is er een nabij?
KAPITEIN SMITH:
(loopt weg)
Dat wilde ik net gaan uitvinden.
LIGHTOLLER:
(komt op)
Kapitein, alle Eerste- en Tweedeklaspassagiers zijn op weg naar het sloependek, volgens plan. De Derdeklas passagiers hebben orders om benedendeks te blijven wachten op verdere instructies.
ANDREWS:
Kapitein, ik geloof dat passagiers noch bemanning de toestand helemaal begrijpen. U móet ze dat uitleggen-
KAPITEIN SMITH:
(blijft weer staan)
Wát uitleggen, meneer Andrews? Dat over de twaalfhonderd al ten dode zijn opgeschreven? Ik dacht het niet. Er zou onmiddellijk paniek uitbreken! Mensen zouden elkaar afslachten om te kunnen overleven!
LIGHTOLLER:
Uw verdere instructies, kapitein.
KAPITEIN SMITH:
Wat? Ik wil je boven hebben, bij het laden van de boten.
LIGHTOLLER:
Maar de Derdeklas passagiers, sir, ze wachten allen nog beneden.
KAPITEIN SMITH:
Dat is niet uw zorg, Lightoller! U heeft uw eigen taak.
LIGHTOLLER:
Jawel, kapitein!
(loopt weg)
ANDREWS:
Dus u beslist nu wie sterven moet en wie blijft leven? Al bent u de kapitein, dat geeft u niet het recht om voor God te spelen.
KAPITEIN SMITH:
Goed, laat God dan beslissen!
ANDREWS:
Zo te zien heeft God al een duidelijke voorkeur voor de Eerste Klas.
KAPITEIN SMITH:
Hoezo?
ANDREWS:
Zitten zij niet het dichtste bij de reddingsboten?
KAPITEIN SMITH:
Misschien vereffent Hij de rekening en stuurt Hij nog een schip voor de andere Klassen.
(Ze lopen af in een blackout. De Radiokamer wordt zichtbaar; Tijd: 12 uur16. Telegrafist HAROLD BRIDE zit over zijn seinsleutel gebogen en blijft het noodsignaal “C.Q.D” uitzenden. KAPITEIN SMITH komt binnen, na een tijdje gevolgd door ANDREWS.)
BRIDE:
C-Q-D – Titanic – C-Q-D – noodsituatie – herhaal, noodsituatie –
KAPITEIN SMITH:
Telegrafist, heeft u een ander schip kunnen bereiken?
BRIDE:
(zonder zich om te draaien)
Zie je niet dat ik bezig ben? Ga de kapitein lastigvallen!
KAPITEIN SMITH:
Ik ben de kapitein!
(BRIDE spring overeind, vergeet daarbij zijn koptelefoon, die van hoofd gerukt wordt)
BRIDE:
Mijn excuses, sir-
KAPITEIN SMITH:
Blijft u zitten, meneer-?
BRIDE:
Bride, sir. Van Marconi’s Internationale Firma voor Draadloze Maritieme.
KAPITEIN SMITH:
Ga zitten, meneer Bride!
BRIDE:
Ja, kapitein.
KAPITEIN SMITH:
En gaat u door!
BRIDE:
Ja, kapitein.
(Hij gaat zitten, zet zijn koptelefoon weer op, en gaat door met het uitzenden van het “C.Q.D.”- signaal)
KAPITEIN SMITH:
Heeft u nabije schepen kunnen bereiken?
BRIDE:
Zes of zeven, sir – (kijkt op wat vodjes papier om hem heen)
Het dichtste bij lijkt de Carpathia te zijn, da’s een schip van de Cunard Line.
KAPITEIN SMITH:
Ik ken de Carpathia, meneer Bride.
BRIDE:
Om 23 uur 58 hebben ze onze noodoproep bevestigd. Ze hebben rechtsomkeert gemaakt en zijn naar ons op weg.
KAPITEIN SMITH:
Hoe ver is ze van ons verwijderd?
BRIDE:
58 mijl, sir.
ANDREWS:
Dat is meer dan vier uur.
KAPITEIN SMITH:
De Carpathia kan niet het enige schip in de buurt zijn, meneer Bride.
BRIDE:
Er was inderdaad nog een ander, sir: de Californian. Haar signaal was veel krachtiger dan de rest. Ze ligt binnen de tien mijl, zou ik zeggen, maar sinds de aanvaring heeft ze niets meer van zich laten horen.
KAPITEIN SMITH:
Waarom niet?
BRIDE:
Geen idee, kapitein.
(ISMAY komt op)
ISMAY:
E.J., je móet iets doen!
KAPITEIN SMITH:
Wat had u in gedachten, meneer Ismay?
ISMAY:
Laat onmiddellijk een ander schip komen.
KAPITEIN SMITH:
Het dichtstbijzijnde is op vier uur afstand, ben ik bang.
ISMAY:
Vier uur? Maar dan liggen we allemaal op de bodem!
KAPITEIN SMITH:
En de Californian, meneer Bride, zij was dichterbij, dacht u…
BRIDE:
Dat weet ik vrijwel zeker, kapitein, maar ze antwoord niet meer.
ISMAY:
Hoezo? Je moet een antwoord eisen!
BRIDE:
Op zulke kleine schepen is er maar één telegrafist, sir, misschien zat zijn dienst erop en is hij naar bed gegaan.
ISMAY:
Wel, verdomme! Blijf het proberen!
BRIDE:
Er is een nieuw noodsignaal – S.O.S. – het wordt nog nauwelijks gebruikt. Maar het is makkelijker te lezen dan C.Q.D., dus ik dacht…
KAPITEIN SMITH:
Doe wat u bedenken kunt, meneer Bride. Maar bereik dat schip!
BRIDE:
(gaat weer terug naar zijn seinsleutel)
S-O-S — Titanic – S-O-S – noodsituatie. Hoort u mij, Californian. Waar zit je, ouwe jongen? Verdomme, waarom antwoord je niet?
ISMAY:
ANDREWS:
(starend in de verte)
ISMAY:
ANDREWS:
ISMAY:
U!
KAPITEIN SMITH:
ISMAY:
ANDREWS:
ISMAY:
ANDREWS:
ISMAY:
(over KAPITEIN SMITH)
ANDREWS:
(geen antwoord)
KAPITEIN SMITH:
(tegen ISMAY)
ISMAY:
(tegen ANDREWS)
ANDREWS:
KAPITEIN SMITH:
(tegen ISMAY)
ISMAY:
(tegen KAPITEIN SMITH)
KAPITEIN SMITH:
| ISMAY: | ANDREWS: |
|---|---|
| EN WIE ZETTE | EN WIE WOU PERSÉ |
| NIET GENOEG MAN | ALLES GROTER |
| OP DE UITKIJK? | EN SNELLER? |
| WIE DEED DAT? | |
| KAPITEIN SMITH: | ANDREWS: |
| WIE DEED DAT? | WIE DEED DAT? |
ISMAY:
ALLEDRIE:
(De muziek loopt door; het geluid van een binnenkomend bericht doet KAPITEIN SMITH, ANDREWS en ISMAY naar BRIDE toegaan. Ze luisteren, maar BRIDE geeft aan dat het geen reddingsbericht is. Ze staan een moment in gedachten. Tenslotte:)
ANDREWS:
KAPITEIN SMITH:
ALLEDRIE:
ISMAY:
(tegen ANDREWS)
ANDREWS:
(voor zichzelf)
KAPITEIN SMITH:
(bitter, voor zichzelf)
(Het licht verdwijnt.)