NR 19: “GEEN MAAN” #1

FLEET:

GEEN MAAN –
GEEN ZICHT –
WAAR IS DE HORIZON?

GEEN WIND –
GEEN LICHT –
DONKER IN MIJN COCON

KALMTE –
STILTE –
IK ZIE DE BOEG NIET MEER

ZONDER BAKEN –
ZONDER TEKEN –
WAT EEN GLADDE ZEE
DEZE KEER

WE MOETEN VAREN
VAREN
DOOR DE GODVERLATEN NACHT
EEUWIG VAREN
VAREN
DOOR DE ZWARTE NACHT

(Terug naar het Eersteklas Promenadedek en ISIDOR & IDA STRAUSS.)

IDA STRAUSS:

WAT EEN MOOIE NACHT, MENEER STRAUSS
ZELFS NU DE MAAN NIET SCHIJNT
ZIE JE AL DIE STERREN?
KUN JIJ DE GROTE BEER VINDEN?

ISIDOR STRAUSS:

De Grote Beer? Ik kan amper onze eigen hut vinden. Elke keer als ik wandelen ga, is het een avontuur of ik de weg terug nog vind.

IDA STRAUSS:

STROOI DAN WAT KRUIMELS BROOD

ISIDOR STRAUSS:

VOLGENS MIJ GAAT HET VRIEZEN, MEVROUW STRAUSS
DIT LAATSTE UUR WORDT HET STEEDS KOUDER
ALS JE WILT
HAAL IK JE WARME STOLA

IDA STRAUSS:

Wat, en je misschien nooit meer terugzien?

IDA STRAUSS:

NEE, DANK JE
DAN LIEVER KOUD

(Terug naar Derdeklas Dek en KATE McGOWAN en JIM FARRELL)

JIM FARRELL:

HEB JE ’T KOUD, ZEG, KATIE?

KATE McGOWAN:

NIET MEER, WANT JIJ HEBT JE ARM OM ME HEEN

JIM FARRELL:

Maar ik heb mijn arm niet— (het dringt tot hem door, en legt zijn arm om haar heen)

Jij bent me een rare, Kate McGowan.

KATE McGOWAN:

Raar? Nou, bedankt.

JIM FARRELL:

Omdat je gewoon ronduit zegt wat je wilt.

KATE McGOWAN:

En jij vindt dat raar?

JIJ DACHT DAT IK ZO’N ENGELTJE WAS
DIE WACHT TOT JIJ HAAR VERTELT WAT ZE WIL?
HET LEVEN IS DAARVOOR TE KORT, M’N JONGEN

(Op de brug: KAPITEIN SMITH, LIGHTOLLER, en MURDOCH kijken naar de zee)

KAPITEIN SMITH:

HET WEER SLAAT OM, MEVROUW LIGHTOLLER

LIGHTOLLER:

JA, SIR, HET WORDT BITTER KOUD

Slechts één graad boven het vriespunt.

MURDOCH:

ZEETEMPERATUUR GEDAALD TOT NET ONDER NUL, KAPITEIN

KAPITEIN SMITH:

Zorg dat de voorraad drinkwater gecontroleerd wordt, mevrouw Murdoch. En laat de machinekamer de stoomlieren in de gaten houden.

MURDOCH:

AYE, AYE, SIR.

(gaat naar de telefoon)

KAPITEIN SMITH:

Er staat geen wind, meen ik?

LIGHTOLLER:

NEE, SIR, ZO TE ZIEN IS HET NU WINDSTIL.

(Het Kraaiennest: FLEET zingt een tegenmelodie, afwisselend met SMITH en LIGHTOLLER)

FLEET:	SMITH, LIGHTOLLER, MURDOCH:
WE MOETEN VAREN	WAT EEN KALME ZEE –
VAREN	ALS EEN FLUISTERING –
DOOR DE GODVERLATEN NACHT	EN DIE DUISTERNIS –
	VOEL DE KOU
EEUWIG VAREN	IN DE LUCHT –
VAREN	WAT EEN KALME ZEE –
DOOR DE ZWARTE NACHT	ALS EEN FLUISTERING –

KAPITEIN SMITH:

Ik trek me even terug. Blijf scherp de wacht houden. Met het blote oog - dáár kun je van op aan.

LIGHTOLLER:

Goedenacht, kapitein.

KAPITEIN SMITH:

Goedenacht.

(Hij gaat af)

LIGHTOLLER:

(pakt de telefoon)

Kraaiennest, dit is de Brug. Ogen wijd open voor ijs.

FLEET:

Aye, aye, sir.

(Op het Tweedeklas Dek: CHARLES CLARKE en CAROLINE NEVILLE)

CAROLINE NEVILLE:

CHARLES! STRAKS ZIJN WIJ IN AMERIKA!

Lieveling, als we aankomen over twee dagen - wat ga je dan als eerste doen? Behalve trouwen met mij, natuurlijk.

CHARLES CLARKE:

Aankloppen bij de sportredactie van een prestigeuze krant. New York snákt naar iemand met mijn journalistieke ervaring.

CAROLINE NEVILLE:

Maar lieveling, hoeveel wéét je eigenlijk van amerikaanse sport? Helemaal niets, toch?

CHARLES CLARKE:

Ach, hoe gecompliceerd kan dat zijn? Neem nou hun “football” - dat schijnt in wezen nét zo te gaan als rugby bij ons. Alleen hebben de spelers zich om een of andere reden wat dikker ingepakt - ter bescherming, blijkbaar. Werkelijk? Wat zijn Amerikanen toch héerlijk pretentieloos!

CAROLINE NEVILLE:

DAT MAG JE HOPEN
WANT DAAROM VLUCHTEN WIJ …

(In de Eersteklas Rooksalon. MEVROUW CARDOZA komt binnen.)